Alain Mijngheer-Fotografie

Vorst aan de grond...

2012-02-05T18:07:00.013+01:00

Neen, koning Albert is niet ten val gekomen door een ijzelplek en zijn centjes zijn ook nog niet op. Althans bij mijn weten niet...
Wel zitten we nu officieel met een koudegolf aan ons been. Wie de laatste dagen buiten moest zijn heeft het geweten...

Aan boord van de MSI zoeken ook de kadetten van het KMK beschutting en wat warmte...

Ondanks dat dit weertype mens-onvriendelijk is kun je wel mooie beelden schieten...

Als de zon eindelijk eens doorbreekt komen vogels...

...allerlei pluimage buiten. Deze 2 Roemenen benutten het zonnetje om eens gezellig te picknicken aan de waterkant...

Heel mooi om zien die stalactieten...

...en het bootje is wel heel fotogeniek...

De bestuurder van dit voertuig zal wel een minder mooie herinnering hebben aan dit weekend...

Waar blijft die lente toch zeg.....

Bijna totale eenzaamheid....

2011-11-08T19:06:00.010+01:00

Het was vandaag inderdaad een bijna totale eenzaamheid in het Nationaal Park Hoge Kempen. Een natuurpark in de nabijheid van Maasmechelen met de natuur in al zijn glorie...

Om al dat prachtig te zien moet je wel wat moeite doen, de volgende beelden zijn het resultaat van een 15 km lange wandeling...

Jammer genoeg zijn niet alle paden begaanbaar in de week, een lacune die wel mocht uitgeklaard worden...

Soit, voor de rest zijn de paden heel goed bewegwijzerd. Een model voor andere plaatsen dus. Nog enkele voorbeelden van de natuur in het najaar...

Mijn dag kan niet meer kapot als ik een prachtige waterpartij kan zien...

Nog groter...

In het tegenlicht, met honderden ganzen...

Er lopen ook halfwilde paarden los in dit gebied rond...

evenals deze 2 Nederlanders, maar die waren niet halfwild....

Een mooie omgeving om in deze periode te verkennen, voorzien van verschillende 'toegangspoorten'. In de zomer zal het hier wel niet zo kalm en sereen zijn, zeker niet met een mega-camping en dito glijbaan in de heel nabije omgeving...

De kalender 2012...

2011-10-28T10:14:00.003+02:00

Vorig jaar lanceerde Vlaanderens mooiste dorp, Oud-Rekem, een oproep naar alle fotografen om hun dorp in beeld te vereeuwigen. De mooiste prenten zouden dan op de kalender 2012 komen.
Enkele van de mooiste kwamen dus van Luc, mijne kompaan, en mezelf...

Maar hieronder mijn inzending in een iets betere kwaliteit...

HotShots

2011-10-24T10:51:00.005+02:00

Op een mooie dag kreeg ik een mail van een redacteur van Digital Camera Magazine. Of ik misschien de als bijlage ingesloten foto op groot formaat wou doorsturen. Reden was een publikatie in de rubriek Hotshots. Zo gezegd, zo gedaan en na iets meer dan een maand kon ik eindelijk het resultaat zien...

...en hieronder de originele foto voor wie wat beter wil zien...

Boetes, rotsen en de Rijn...

2011-08-21T13:47:00.014+02:00

Maandag 1 augustus 2011 :

Vandaag wordt van hotel veranderd na een verblijf van enkele dagen in Luxemburg. Eindbestemming is Lahnstein, een klein stadje aan de Rijn en niet ver van Koblenz. Eens in Duitsland worden we aan de kant gezet...

Oom agent weet ons lakoniek te zeggen :"You were driving too fast, so there will be less icecream for you all during the holiday. You can pay the fine immediately." We betalen onze boete maar zonder morren...pffff, wij hebben toch de oorlog gewonnen. De jongen achter in beeld zal er zo goed niet van afkomen. Voor hem evenwichtstesten en een potje om zijn plasje in te deponeren. De weg wordt vervolgd naar het Naturparkzentrum Teufelsschlucht ( kloof )...

Het zou daar heel mooi en rustig moeten zijn...

en waar de minder lenigen toch voorzichtig moeten zijn...

Jammer genoeg wordt de rust en dies meer verstoord door hordes Nederlanders die denken dat ze in een pretpark zijn. Ik had beter moeten weten toen ik de parking opreed en al die voertuigen zag staan met geel-zwarte nummerplaten. Gelukkig zijn ze niet allemaal zo. Ferm ontgoocheld en met weinig bruikbaar fotomateriaal gaan we verder richting hotel. De boer, die heeft geen verlof...

Dinsdag 2 augustus 2011 :

Sankt Goarshausen met zijn beroemde Loreley-rots en het zicht op de Rijn...

Als je moeite neemt om wat verder te stappen in de omgeving kun je beloond worden met ander mooie landschappen...

Even Kaub gaan bekijken, met zijn monument gewijd aan de Pruisische generaal Blücher...

Hier kun je ook met een bootje...

de overzet maken naar de tolburcht Pfalzgrafenstein op een eilandje...

Daar is de boot terug om de oversteek te maken...

Terug in Lahnstein, op de plaats waar de Lahn in de Rijn mondt, kun je diverse waterrecreanten zien die de hitte van die dag op hun manier verwerken...

Trier again...

2011-08-20T19:01:00.011+02:00

Zondag 31 juli 2011 :

Trier staat op het programma, maar wegens reeds bezocht en reeds over verteld laat ik jullie maar enkele nieuwe beelden zien en dit zonder veel tekst.

Op een zondag is Trier niet zo druk om te bezoeken. Gemakkelijk om te parkeren dus. Deze jongen is echter blijkbaar zijn auto verloren...

In de, nu stille, winkelstraten zie ik plots het licht. Waar staat de afkorting HM toch voor? Het
beeldje links zorgt voor het antwoord...

Het zal wel voor Heilige Maria of Heilige Maagd staan vermoed ik...Van straatperformers en dies meer moet ik niet teveel weten. Dezen hadden echter plezier in wat ze deden, deden het nog goed ook en waren niet opdringerig. More of that please...

In de stille straatjes kan je eenzamen spotten...

...terwijl het geloof het groeps (ofte kudde)gevoel aanwakkert. Hier een trosje gelovigen, drummend om de Kapel van de Heilige Rok van ver te kunnen bekijken. De Heilige Rok of Kleed, zou een ééndelig naadloos kleed zijn dat Jezus aanhad. Door de slechte staat van de stof, veroorzaakt door licht bv, kan het wel niet getoond worden en kan ook de Kapel zelf niet bezocht worden. Tja, soms is een mens rap content...

In de buurt van de Porta Nigra ontmoet ik deze mevrouw met haar Labradoedel (een kruising tussen een Labrador en een Poedel). Deze pup van 4 maand wordt gesocialiseerd om later ingezet te worden bij mindervaliden. Een mooi initiatief is dit. Even gewillig poseren onder het nieuwsgierig oog van de voorbijgangers...

om het stadsbezoek af te ronden met het zich vergapen aan het Keurvorstelijk Paleis...

De keurvorst echter verbleef hier niet graag, het interieur was niet zo naar zijn smaak en het pand kreeg de bestemming als gastenverblijf. Deze Nijlgans heeft minder problemen met de tuindecoraties en benut ze ten volle...

Verdun...

2011-08-10T18:22:00.027+02:00

Zaterdag 30 juli 2011 :

Vandaag wordt Verdun en omstreken bezocht. Een streek bijzonder geteisterd tijdens "De Grote Oorlog"...
Eerste stop is de batterij van Duzey, plaats waar de Duitsers een kanon van 380mm hadden geplaatst...

Om even te vergelijken, Max is het kleine broertje van de beruchte Dikke Bertha. Met een schootsbereik tussen 25 en 35 km kon dit beest een enorme ravage aanrichten aan het front.

Overal staat vermeld dat je best de bouwwerken niet betreedt, tja...dat heb ik al vaak gelezen. Bij het verkennen van een donkere gang let ik wat teveel op het houden van droge voeten met als resultaat...

Nadien toch maar even een foto genomen van de tunnel, die versmallingen had ik dus niet gezien. Resultaat, een blauw oog voor de volgende 10 dagen...

Moraal van het verhaal? De volgende keer toch maar wat beter uitkijken zeker? Dit incident maakt van mij echter wel het laatst bekende slachtoffer van de vijandelijkheden bij Verdun :)
Vele dorpen zijn in deze streek gewoon met de grond gelijk gemaakt en nooit meer weer opgebouwd. Ornes bijvoorbeeld...

of Bezonvaux...

met zijn voormalige Grande Rue...

Moeilijk te vatten dat er hier ooit een actieve leefgemeenschap was. Volgende halte is het Memorial de Verdun...

met binnen wapens en uniformen...

Een nabootsing van hoe het front er uitzag...

Wat jongere bezoekers hebben andere zaken aan hun hoofd...

Om eens te veranderen, nog een verwoest dorpje...

Het Ossuaire van Douaumont is een plaats waar families eer kunnen betonen aan de gevallenen...

Met een gigantisch grasveld...

en de obligate duizenden graven...

"Mort pour la patrie"..."pour" of "par" vraag ik mij af...
Binnenzicht van dit monument...

en foto's van enkele overlevers poserend met een foto uit die tijd...

Iets verder heb je de Tranchée des Baïonnettes...

een restant van een loofgraaf waar volgens de geschiedschrijving de soldaten levend werden begraven tijdens een bombardement. Enkel de top van hun wapens stak nog boven de grond uit. Zoals op deze foto waar je, links van de krans, de tip van een loop nog kunt ontwaren...

De realiteit zal eerder zijn dat de gesneuvelden heel snel moesten begraven worden tijdens de gevechten aan het front en dat de wapens rechtop werden gezet om later de begraafplaats terug te kunnen vinden. Eender hoe, het moeten gruwelijke tijden en toestanden geweest zijn.
Ondanks al de getuigen van deze gruwelen gaat het leven hier rustig voort, het is dan ook al lang geleden...

Maar met enkele dorpen minder...

Metz

2011-08-09T17:17:00.022+02:00

Vrijdag 29 juli 2011 :

Metz, hoofdstad van de regio Lotharingen, ligt mooi gelegen aan de Moezel. Reden genoeg om es te gaan bezoeken. Parkeren kun je onder andere op het dak van het bijna lege station...

Voor wie niet zeker is waar het centrum ligt...

Heel mooi is de Esplanade...

Aan het eind ga je de trap af om deze fontein te zien...

Wat verder kom je dan aan de Moezel uit...

om je weg te vervolgen naar de Temple Neuf, gelegen op een eilandje...

Een zicht van de andere kant...

De kathedraal St-Etienne is ontstaan door de ombouw van 2 kerken in 1240. Als bijnaam kreeg het "Lanterne du Bon Dieu", te danken aan zijn glasramen...

Binnen nemen de bezoekers tijd om of verwonderd omhoog te staren...

of om even te bezinnen...

Buiten gaat het leven echter zijn gewone gang...

Her en der zie je mooie Françaises flaneren naast een trotse vader. Ik kan me het geprek zo inbeelden : "En jongen, wat zou je graag voor je verjaardag hebben? Nog steeds die mooie muiltjes van Prada?" Het zal je zoon maar wezen...

Ook de Allerhoogste fronst zijn wenkbrauwen, "Ce n'est pas ce que j'avais prevu !"...

Op hetzelfde plein, de overdekte markt...

Zicht op de binnenkant...

Wat verderop rustige straatjes...

Een shoppingcenter voor jong en oud...

In een achterbuurt verstopt, het oude kerkje van Saint Eucaire...

Detail van binnen...

Om fondsen te werven kan dit wel tellen, het loensend Paterke van Metz...

Een druk bezochte plaats is dit niet...

Dit is La Porte des Allemands, gelegen over het riviertje de Seille...

Een mooie stad die zeker een revisitatie zal kennen...

Van Orval en Luxemburg...

2011-08-09T12:42:00.014+02:00

Woensdag 27 juli 2011 :

Vertrek naar Luxemburg, met een tussenstop in Orval. Onderweg worden deze kampeerders gespot...

Dan toch maar liever met een mindere wagen en op hotel verblijven! Orval is een bekend cisterciënzerklooster, gesticht in 1070 door enkele monniken...

...en ook bekend voor zijn bier...

In de kelders dit beeld, mij lijkt het op één of andere Sint die ervandoor gaat met kerkschatten. Waarschijnlijk is dit de bedoeling niet...Let trouwens op de loden doodskist net achter hem!

Mooi en rustig is het hier wel...

De tocht wordt voortgezet naar Luxemburg, waar deze lokale schoonheden rustig grazen. De boer komt me vragen wat ik daar aan het doen ben. Ik vertel hem dat ik de hand van God in dit tafereel zie. Die stralen uit de wolken en het algemeen beeld van dit tafereel hebben voor mij iets speciaals. Hij kijkt naar zijn wei, mompelt wat en stapt terug in zijn jeep...

Donderdag 28 juli 2011 :

Bezoek aan Luxemburg stad, dit is bekend terrein. De groothertog is jammer genoeg niet thuis...

Dan maar wat verder stappen. Even uitkijken over de Grund, het oude stadsgedeelte...

...en een zicht vanop de Bockrots...

In het stadspark hangt precies een antieke flitscamera...

Als afsluiter een bezoek aan de OLV Kathedraal, waar de poetsvrouw een moment neemt om zich even te bezinnen...

De volgende 2 dagen zal Frankrijk onveilig gemaakt worden...

Fris en blits achter glas...

2011-07-08T18:16:00.011+02:00

Het leven is niet altijd simpel voor kinderen die een bril moeten dragen. Vroeger waren de brillen saai, uniform en vooral breekbaar. Tegenwoordig echter is er een varia aan kleuren, modellen en onbreekbare glazen beschikbaar. Rond dit dus thema draaide de voorbije fotoshoot...
Veel meer woorden ga ik er niet aan vuilmaken, de beelden spreken wel voor zichzelf.

Mijn 4 supermodellen waren, van links naar rechts, : Maite, Valerie, Beau en Falke...

They shoot horses, don't they?

2011-05-28T20:41:00.010+02:00

Inderdaad, in mijn geval echter is het met de camera...gelukkig!

Vorig weekend was ik op bezoek bij Argentina van 't Groenhof, die zich van haar beste kant liet zien. Ditmaal geen of weinig tekst, probeer gewoon van de foto's te genieten.

Hoe neem je nu de volgende foto?

Eerst even het paard laten wennen aan dat grote zwarte ding...

...om dan de foto te nemen...

Nog een paar actiefoto's...

Bedankt Argentina en Patricia...

...om dit mogelijk te maken !

Het weer vandaag...

2011-05-13T19:06:00.004+02:00

Regelmatig, om maar niet te zeggen alle dagen, zie je bij het weerbericht foto's verschijnen die het weer van de voorbije dag illustreren.
Dat wou ik ook wel eens proberen en gisterenmorgen nam ik, het weerbericht indachtig, enkele foto's van de Kanaalkom te Hasselt...

Mijn inzending is klaar en wordt doorgemaild naar Vlaanderen Vandaag. Toch best benieuwd of mijn foto erbij zal zijn kijken we naar het weerbericht en ja hoor...

...van de eerste keer prijs! Best wel fijn om je foto te zien verschijnen, jammer genoeg gebruiken ze precies de foto's enkel in landschapsformaat en is de mooie lucht er afgeknipt.
Och ja...

Revisitatie van de Orient...

2011-05-13T18:37:00.009+02:00

Orient of het Oosten dus, daarmee bedoel ik op een ingewikkelde manier dat de Japanse Tuin in Hasselt nog maar es bezocht werd.
Op zoek naar peis en vree trok ik op 11 mei naar dit prachtig oord...

Voor rust en bezinning was het echter buiten de waard gerekend, de waard zijnde het Burnout Festival in het tegenovergelegen Kapermolenpark. Bijna uit mijn kleren daverend door dat lawaai lukte het me dan toch om enkele mooie plaatjes te schieten...

...en deze detailopname...

Weinig bezoekers die dag, hier en daar valt een fotograaf te bespeuren. Zoals deze mevrouw trouwens...

...die haar dochtertje naarstig aan het fotograferen is bij de grote waterval. Na de mama toestemming te hebben gevraagd knip ik ook wat plaatjes van dit wuivend jong fotomodel...

...en dan is het tijd voor verandering van décor voor dit communicantje...

Het was weer eens iets anders...

Damage Control Centre

2011-04-25T11:29:00.020+02:00

Op 18 april werden de nederlandstalige kadetten van het KMK verwacht in het DCC om er lessen damage control te volgen.

Om 8 uur werden ze in Brugge opgepikt door een bus van Defensie...

...om de reis te vervolledigen naar het Damage Control Centre gelegen op het militair domein Ryckevelde...

Na een welkomstwoord...

...was het tijd voor de theoretische kant van de lessen schadebeperking...

Tegen de middag kon er wat gegeten worden...

...om daarna de beschermende kledij voor de lessen praktijk af te halen in het magazijn...

De instructeur was geduldig aan het wachten...

Eénmaal alles gefit...

...kregen de kadetten hun eerste oefening, ervaring opdoen in een kamer vol rook...

Daarna een demo hoe je een brandende frietketel moet blussen...

...gevolgd door hoe je het zeker niet moet doen, namelijk met een emmer water...

Diverse blustechnieken werden ook aangeleerd...

Maar als de wind zich wat keert...

Een oefening met blustoestellen...

...en de duidelijk verminderende zichtbaarheid...

Reparatie van lekken aan boord...

Ook het iets groter werk kwam aan de beurt...

Het werd tijd voor het echte werk, de kadetten werden geplaatst in een namaak-ruim waar allerlei rampscenario's zich voordeden...

Na de noodzakelijke douche was het dan weer tijd om huiswaarts te keren...

Toch wel wat bekijks in het station...

En de kadetten zelf, wat vonden die ervan?

Hier zijn geen woorden nodig zeker...?

Eindhoven...

2011-04-11T20:57:00.013+02:00

Eindhoven, 5de stad naar bewonersaantal in Nederland, is gelegen in de provincie Noord-Brabant. Een mooie stad om te winkelen maar evenzeer om vast te leggen met de camera.

Toeristische stadsgezichten ga ik hier nu niet plaatsen, louter enkel mijn eigen kleine impressie. Eens de auto geparkeerd in de, peperdure, Heuvel Galerie Parking kom je boven in het winkelcentrum. Weinig volk te zien, het is maandagmorgen en de winkels gaan pas open op de noen. Er wordt hier wel al gewerkt...

Je hebt net een mooie rit achter de rug en dan ga je maar eerst iets drinken. In de Vooruitgang bv, met dit mooi interieur en een...

...Daf(ke) inderdaad.
Veel winkels, van klassiek versierde gevels...

...tot wat strakker...

...en andere heel blits van interieur...

Op het 18 septemberplein heb je het Piazza Center, een overdekt winkelcentrum. Veel heen en weer passage hier, met op de achtergrond de Admirant...

Mensen allerlei zie je hier...

...de ene slapend, de andere winkelend. Sommigen verkennen het winkelcentrum...

Of zoals Sandra, een fotografiestudente en Canonista, die net als mezelf hier puur voor de fotografie is. Leuk je te hebben ontmoet Sandra...

De zon was voor mij de spelbreker van de dag, maar de foto-oogst was desondanks toch redelijk.

Handmade in Belgium

2011-04-10T21:57:00.014+02:00

Voor de 2de maal werd de creatieve markt 'Handmade in Belgium' georganiseerd en dit in het fabriekspand 'Koloniale waren' te Hasselt.
Een 40 tal standhouders en een veelvoud aan bezoekers waren aanwezig. Met veel meer tekst ga ik jullie niet vervelen....

Mona Prul Met Stijl is gelukkig met de opkomst...

Er is interesse alom...

Beneden is het een komen en gaan...

...en het is er een toffe sfeer...

"Is het voor de gazet?" vroeg deze mevrouw mij. "Neen, sorry maar dankuwel voor de mooie glimlach."...

Ik zag er zelfs een beest...

De enige fotograaf ter plaatse was ik zeker niet...

Hier werden ook dames mooi gemaakt...

...en haar buurvrouw idem dito...

Deze jongeman verstopte zich een tijd achter de poster maar kon even zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Knip...got you :)

Het was er druk en drukkend op deze indoor-markt. Volgend jaar misschien beter buiten organiseren?

Little and Large...

2011-04-06T17:51:00.012+02:00

Vandaag was het weer eens tijd om honden te fotograferen. Little and Large was het eerste dat in mijn gedachten opkwam toen ik hen beiden zag. De 2 modellen van dienst heten uiteraard niet zo maar wel Favoriet en Farouche...

Eerst een paar foto's zo en dan even solo...

Baasje neemt terwijl ook even de gelegenheid om foto's te nemen...

Verandering van decor...

Nog ene van beide samen...

Opnieuw verandering, nu met de abdij van Herkenrode als achtergrond...

...maar genoeg is genoeg voor Favoriet...

Farouche is aan de beurt...

Aan de watermolen is er nog een sessie, Favoriet heeft er al de brui aan gegeven...

Nog een high five van Farouche...

...en dan houden we het voor bekeken.
Alles is toch gemakkelijker als mijn modellen, net als deze 2, onder appèl zijn...

Van Paters en biervaten...

2011-03-28T13:42:00.022+02:00

Het was alweer een tijd geleden dat ik tijd had gehad om te Urbexen, dus werd er gisteren tijd gemaakt om 2 panden te gaan bekijken.
De eerste bestemming was een verlaten klooster van de Paters...

In 1929 kocht deze, vrome en blootvoets lopende, congregatie het domein met bijhorend kasteel. Het kasteel ging tegen de vlakte en de paters lieten er een klein-noviciaat, een verblijfplaats voor henzelf en een openbare kapel bouwen. Kapel die in 1961 parochiekerk werd. In 2005 verlieten de laatste paters (4 !) Sint-Fakobus (zoals deze plaats in Urbex-middens genoemd word) voor een ander klooster.
Een slaapkamertje, bijna instapklaar...

De gang ligt er verlaten bij...

In de kapel kun je even bezinnen...

Op de muur een hulpkreet, iemand zocht blijkbaar een beetje warmte. Iets wat we allen doen denk ik maar of je dat in kerkelijke middens kunt vinden? Deze vraag laat ik maar best open...

Wie op de zolder is geweest wordt vriendelijk verzocht om...

...de deur dicht te doen. Dit pand is verkocht en is binnenkort onderhevig aan restauratie. Bestemming? Een politiecommisariaat...

Ons volgend doel was een voormalig biervatenproducent, Comet genaamd...

Tot aan WO 2 huisvestte dit gebouw een meubelfabrikant. Na de oorlog echter trok Comet hier in om er te blijven tot 2007. Het bedrijf bestaat nog in een naburige gemeente. De gevel, in Expo-58 stijl, dateert van 1962.

Gigantische hallen hier...

...maar wat wil je, dit bedrijfje zou 4 ha groot zijn. Het licht speelt mooi door vensters en deuren...

Niet alles is hier in prima staat...

Zijn het de natuur en tand des tijds niet dan zijn het wel de vandalen en/of hun drugsgebruikende consoorten die alles om zeep helpen. We vonden hier zelfs de ene zijn vooraad genotsmiddelen en attributen allerlei. Dit is één der redenen dat je nooit alleen gaat Urbexen...

Warsteiner is een "international premium beer brand", dat zeggen ze dan zelf toch. Het mooiste van deze plaats moet nog komen. Deze draaitrap was ooit heel indrukwekkend en progressief van uitstraling. Nu is ze nog enkel indrukwekkend...

Op de muur wordt de naam figuurlijk uitgebeeld...

...met helemaal boven de glazen koepel die de kers op de taart is. Eénmaal op zolder kunnen we de koepel van de andere zijde bekijken. Vandalen hebben er een gat in geslaan, dat moet moeite gekost hebben...

Terug buiten worden we gespot door een gebuur...

We zullen voorzichtiger moeten zijn in de toekomst. Leurders en bedelaars moeten ze in deze wijk ook al niet...

Voor dit pand zijn al verscheidene opties bedacht. Van winkelcentrum tot kantoorcomplex. De gevel zou normaal gezien wel bewaard blijven...

Picardie revisited

2011-03-16T18:56:00.026+01:00

Het was van oktober geleden (kun je hier lezen) dat Picardie nog eens bezocht werd en het was hoog tijd voor een revisitatie...

Onderweg zien we dat niet iedereen zijn weekend goed begint...

Ditmaal verbleven we in Epagnette, een rustig dorpje dicht bij Abbeville, bij het sympathieke koppel Francis en Dany...

...in hun Maison Fleurie...

De bagage uitpakken en dan naar Abbeville voor een warme maaltijd. Een stadje die, eens de duisternis ingevallen is, doods en verlaten is...

De volgende dag begint met het ontbijt...

...en dan gaat de rit richting Mers-les-bains, met zijn kleurige huisjes...

...en idiote honden...

Weinig volk te bekennen op het zeefront, in de zomer zal het hier wat drukker zijn vermoed ik...

Ditmaal gaan we de krijtrotsen of falaises, via een glooiend wandelpad, beklimmen...

...in de verte zie je terwijl Le Tréport wat al in Normandië ligt. Eénmaal boven is het het moeilijk te weerstaan aan de verleiding om niet langs de verticale wanden naar beneden te loeren...

waar je, heel klein beneden, een wandelaar kunt bemerken. Deze krijtrotsen hebben dan ook een maximale hoogte van 90 meter.
De volgende halte is le Bois de Cise, vanop het strand kun je Mers-les-bains en weerom Le Tréport zien...

Of je kunt zoals deze vogelaars proberen een Aalscholver te spotten. Deze mensen waren duidelijk gestoord door mijn vragen naar wat ze aan het bekijken waren. Tja, een Nikonian kan niet zomaar een Leica-ist storen...noblesse oblige of verschil moet er zijn dus. Vogelen jullie maar lekker verder dan...

Voor zijnd op ons schema kunnen we nog even Le Hourdel aandoen, één van de betere plaatsen om zeehonden te zien. Het is jammer genoeg hoog water maar het geluk is aan onze kant...

Dit gezinnetje zit even verder op het strand. Didier en zijn echtgenote, toevallig ook Vlamingen, hebben wel zin in een gesprek. Altijd leuk om zo kennis te maken...

Aan de overzijde van de baai is Le Crotoy te zien...

...maar voor het donker geraak ik er niet. Het zal voor de volgende keer zijn om daar foto's te nemen.
Zondagmorgen is het weeral tijd om, na het ontbijt, de koffers te pakken. Amiens staat op het programma...

Amiens met zijn eeuwenoude geschiedenis en wereldberoemde kathedraal, de grootste van Frankrijk zelfs...

Op het plein heeft dit jong meisje geen oog voor architectuur, haar step is veel te belangrijk...

Deze jongeman, strategisch geposteerd aan de enige open ingang van de kathedraal, klust terwijl even bij als bedelaar...

Binnen is het een indrukwekkend zicht, ik ben duidelijk niet de enige onder de indruk...

Nog gauw een stop in de lokale zoo. Sommige dieren mogen niet gevoederd worden, mogelijk hebben ze genoeg aan hun frietjes...

Wat verder, op het kerkhof de la Madeleine, groetten we nog snel Jules Verne...

...om huiswaarts te keren. Een volgende revisitatie dringt zich op want hier is nog zoveel te zien en dat op maar een goede 350 kilometer van huis...

Met Edith in de badkamer

2011-02-16T08:49:00.013+01:00

Enige tijd geleden kreeg ik de vraag om foto's te nemen die de hedendaagse vrouw uitbeelden. Meer bepaald van de alleenstaande vrouw van wie verwacht wordt om er goed uit te zien en ook allerhande klusjes thuis moet kunnen uitvoeren...wat niet altijd probleemloos kan verlopen en daar soms hulp bij nodig heeft.

Af en toe leid ik wel een luxeleven, Edith was als model al gecontacteerd en een badkamer in nood van renovatie was al gevonden. Ik moest enkel goed humeur, inspiratie en fotografisch materiaal meebrengen. Tot zover het achtergrondverhaal, nu de foto's...

De leidingen moeten dringend hersteld worden...

...maar de slappe lach krijgen kan ook eens gebeuren...

Het blijft lachen bij de leidingen...

...we gaan dus maar even naar boiler kijken die verstopt is...

...en de draadjes die uit de muur komen zorgen ook voor problemen...

Niks is echter zo gemakkelijk als om het tegendeel uit te beelden van wat je mee bezig bent. De volgende beelden geven de sterke, zelfzekere vrouw weer die met vaste hand uiterlijk en klusjes de baas kan zijn...

...of we geven er een andere draai aan...

...en deze om mee te eindigen...

Voor wie het wil weten zijn deze foto's genomen in een te krappe badkamer met een meedenkend model (dankjewel Edith) en waren er 2 lichtbronnen (flitsen) nodig om deze foto's te produceren...

Tamara

2011-02-07T21:17:00.017+01:00

Vandaag ging ik op zoek naar de oorsprong van Tamara of Tamera. Dat begin moet gezocht worden in Ketsingen, een dorp gelegen ten oosten van Tongeren...

Daar kwam ik deze brave man, Jean T. , die me de juiste richting kon aangeven naar het begin van Tamara...

"Als je dwars door deze wei rechtdoor loopt tot aan het bosje, dan ben je er" wist hij me te vertellen...

Tamara of Tamera komt van het Keltische 'tam' voor donkerkleurig en 'ara' voor water. Donker water of de Demer. De donkere verkleuring werd onder andere veroorzaakt door turf. In deze vergeten uithoek ontspringt dus de Demer...

...de gedenksteen iets duidelijker...

Dit is het dus, linksonder het begin van de Demer, een miezerig straaltje water en een bakstenen monumentje...

Enkele meters verderop is het al 20 cm breed geworden...

Het is natuurlijk wel zo dat de Demer, net geen 100 km lang, zich enkele kilometers verderop samenvoegt met de Herk, de Gete, de Zwarte Beek en de Velp. Zijn volume haalt de Demer echter voornamelijk uit neerslag. In de toekomst komt er meer over de loop van Demer maar nu terug huiswaarts...

...wel eerst nog snel een lokaal kapelleke bekijken...

...en nog even snel Alden Biesen gaan bekijken...

Maar zoals eerder gezegd, van Demer daar schrijf ik nog over in de toekomst...

Maastricht, een beetje apart...

2011-01-31T21:00:00.012+01:00

In Nederland, op een (figuurlijke) steenworp hiervandaan, ligt de mooie stad Maastricht. Alhoewel door menigeen bezocht en gefotografeerd heb ik met de volgende foto's geprobeerd om een kleine impressie te brengen. Maastricht, een beetje apart...

Dat het winter is en dat de wind ferm kil is zal deze man volmondig beamen...

In een zijstraatje deze vuilnisbak, heel kunstig bewerkt en toch wel intrigerend om naar te kijken...

Strategisch gelegen tussen het winkelcentrum/galerij Entre Deux en het Vrijthof kun je Selexyz Dominicanen vinden...

...een boekhandel gevestigd in een 13de eeuwse Dominicanenkerk...

Vreemde toestanden daar in Maastricht? Voorafgaand aan Anno Domini 2006 werd dit gebedshuis gebruikt als centraal gelegen fietsenstalling, een boekhandel is dan toch een meer respectabele bestemming voor dit pand...

Niet alleen mijn ogen zijn los van de boeken, dit wordt bewezen door de aanwezigheid van een cameraploeg van Limburg L1ve. Iets lokaals zeker...

Aan de achterzijde, een cafetaria met kruisvormige tafel om de nodige literaire stof door te spoelen...

Uiteraard is er nog veel meer te zien in Maastricht, die maar een klein beetje van zijn achterste heeft laten zien ditmaal...

Van A naar B

2011-01-27T18:01:00.018+01:00

Vandaag was het tijd voor de "Ast tot Bost" wandeling, een lus van 12 km die start aan de Begijnhofkerk van Tienen. De Begijnhofkerk is vermoedelijk de 2de oudste van ons landje. De bouw ervan startte in 1245 en werd in 1843 eigendom van de paters Dominicanen. Deze laatsten waren zo geliefd hier dat dit godshuis nog steeds de Paterskerk wordt genoemd. Veel van De Heer zijn dienaren hebben zich echter minder populair gemaakt in de loop van de laatste jaren, de tijden zullen nu anders zijn wellicht...Een grote brand verwoestte het echter in 1976.

Het "Vrouwen wandelpad" dirigeert de wandelende dames naar het bord richting centrum, een winkelwandeling misschien?

Voor onze wandeling moet je echter deze bordjes volgen...

Links heb je rustige en verlaten velden, rechts op een 20 meter de E40 en dit voor 10 % van de trip. Even relaxen op de buiten...

Het Kasteel van Ast zou een bezienswaardigheid moeten wezen, maar het is in privaatbezit en van op straat weinig van te zien....

Het park zou interessante bomen huisvesten, één van Belgies oudste Torreya Californica en zelfs 2 Sequoiadendon Giganteum's ofte mammoetbomen. Tof voor de eigenaars maar voor mij dus nutteloze info, privaat weet je wel...

Een beetje ontmoedigd stap ik verder, met deze gluurder als enige getuige...

Wat later zit ik weer tussen de velden en zie een werkman die erbij gaat liggen...

Het is dan ook wel een prachtig weertje, zeker nu met lichte sneeuwval. Wat verderop is een, wel heel drukke, spoorwegovergang...

...met onder andere deze trein, volgestouwd met kinderen...

De kapel van de Sint-Mauruslazerij wordt bereikt, misschien een lichtpunt in deze troosteloze wandeling? Deze lazerij was bedoeld voor mannelijke melaatsen die vanaf 1331 uit de Tiense maatschappij werden verwijderd en hier geplaatst. Toen de melaatsheid uit ons land verdween en een pelgrim, begin 17de eeuw, een beeldje vond van een zittende madonna en er nog enkele mirakels lokaal plaatsvonden veranderde de naam ervan naar Onze-Lieve-Vrouwe-ten-Steenkapel. Blijkbaar slingeren er in het Hageland nogal wat beeldjes in het rond. Gelukkig worden ze gevonden door devote bedevaarders...

Voor het altaar van Sint-Maurus, gekend voor zijn genezingen van hoofdpijn...

...liggen een aantal ijzeren kronen. Tegen hoofdpijn dien je zo een ijzeren kroon op je hoofd te zetten en dan 5 Onze Vaders, 5 Weesgegroeten en 5 Glorie zij de vaders te bidden...

Een mooi detail van het altaar is deze afbeelding...

...enkele van de proostbroeders (lees maar notabelen/geldschieters) devoot bij H Maurus.

De wandeling zit er bijna op en bij het terugkeren naar de Paterskerk merk ik dit bord op. De afstanden tot Europa's grootste steden (Londen, Helsinki, Tienen, Zoutleeuw en Parijs) zijn uitgerekend...

Humor hebben ze hier wel, ik heb echter hoofdpijn gekregen van deze trip...

Advanced Vision gaat ondergronds

2011-01-24T21:30:00.016+01:00

Op zondag 23 januari 2011 was "The place to be" Zichen-Zussen-Bolder, een deelgemeente van Riemst. In de lokale mergelgrotten aldaar vond de "Meet and Greet" van Advanced Vision plaats. Een originele plaats die mergelgrotten, gelegen op een diepte van 12 meter en met een constante temperatuur van 11°C....

Als je heelhuids het Mergelmonster passeren kan...

...wachten je volgende taferelen...

...en...

We zijn hier echter niet om de toerist uit te hangen, al is het decor mooi meegenomen!

Na de verwelkoming en nadat iedereen voorzien is van een drankje volgt een uiteenzetting door Annemie Vandormael over haar toekomstige doelstellingen...

...waarna Alex Andrusca, haar nieuwe associé, voor de leeuwen wordt gegooid (ons dus) en ook zijn visie inzake wonen kan verduidelijken...

Alhoewel qua leeuwen valt het best wel mee...

Onze gastvrouw ontvangt nederig het applaus voor haar ideeën...

...en dan is het tijd voor muziek, gebracht door Left Hand Georges...

...gevolgd door de obligate foto van Annemie en Alex...

Enne...heren met een nijpend probleem kunnen...

...zich links van het Angelus wenden...

Hespinne Inferiori

2011-01-19T09:16:00.020+01:00

Hespinne Inferiori is precies de naam van één of andere ziekte. Het is echter gewoon de Latijnse benaming van Neerhespen, een dorpje in het Hageland. Een dorpje met een bewogen geschiedenis maar daarover later meer.

De naam is niet afkomstig van fijne vleeswaren maar is hoogstwaarschijnlijk terug te brengen naar het Germaanse "hasp" dat weide betekent.

Aan de Sint-Mauritiuskerk...

...met ingemetselde kanonskogel uit 1793, een souvenir van de Slag van Neerwinden...

...start de Kempinne wandeling, een tocht van 11 km door deze streek...

De route loopt langs stille wegjes en verlaten weides...

In de verte zie je al Kapel 't Eikske opdoemen...

...dat in 1713 werd gebouwd. Voor het stenen altaar wordt er zelfs jaarlijks een openluchtmis gehouden...

Een donatie-bakje aan de kaarsenhouder mag hier niet ontbreken en de Heilige Maagd zit achter (fiets)slot en grendel. Om haar eerbaarheid te beschermen of om diefstal te voorkomen? Wie zal het zeggen...

Het gaat maar verder langs stille wegen en een dreigende hemel.

Nog een kapel, ditmaal de Kapel van het Heilig Kruis...

Volgens de overlevering zou een landbouwer hier, in de duistere Middeleeuwen, een miraculeus Christusbeeld hebben gevonden. Dit feit gaf snel de aanleiding aan een intense verering door bedevaarders. Je moet toch maar geluk hebben, zelf vind ik nooit niets zo langs de weg. In 1693 en 1793 vonden hier 2 veldslagen plaats, dit met een totaal aan 34500 slachtoffers. Niet moeilijk dat de grond hier zo vruchtbaar is...Voor donaties aan de Hemelse Spaarpot kun je je wenden aan de voordeur van de kapel...

De Latijnse spreuk boven de deur "o crux ave spes unica" betekent "O, Kruis, onze enige hoop" voor wie het wil weten. Tijd om verder te stappen nu...

Hopper, mijn compagnon de route, loopt al een stukje voor. Voor hem is het hier het Walhalla...

Links in beeld zie je een voormalig militair domein, nu heeft de Dienst Hondensteun van de Geïntegreerde Politie daar zijn thuis. Naast de omheining een gedenksteen voor Kapitein René Dethier, de allereerste Belgische militair die om het leven kwam tijdens WO2. Het is niet altijd goed om de eerste te zijn...

De wandeling loopt op zijn einde, maar toch eerst even gaan kijken naar het Kasteel van Neerhespen...

...dat jammer genoeg in privé-bezit is.

De 11 kilometers zitten er op en weeral geen levende ziel tegen het lijf gelopen. Als de hordes (electrisch) fietsende gepensioneerden echter hun stalen ros en bijpassend fluo vestje van stal halen in de lente zal het hier wel minder rustig wandelen zijn. In peleton en met starre blik de smalle baantjes voor zich opeisend. "Jump or Die" toestanden dus...

Op de wandel met Pepijn

2011-01-13T20:19:00.023+01:00

Pepijn van Landen was een hofmeier van het Frankische koninkrijk onder 3 Merovingische koningen. Karel de Grote is trouwens een afstammeling van onze Pepijn. We spreken dus al van even geleden, meer bepaald rond de jaren 600 NC.

De wandeling van 9 km is, door deze bordjes...

...heel gemakkelijk te doen. Vertrekpunt is de archeologische site Sinte Gitter...

Het museum is net als de kappers op maandag, gesloten dus. Als je binnen kijkt zie je de funderingen van wat vermoedelijk Pepijn zijn villa is geweest. Tijd om verder te gaan, maar niet langs daar...

Na even te hebben gestapt komt Overwinden in zicht. Met een Lourdesgrot...

...in de schaduw van de 16de eeuwse Sint-Wivinakerk...

Even een sprong over de taalgrens...

...in het dorpje Racour. De enige levende ziel die ik tijdens mijn wandeling zal tegenkomen is deze hond...

Net buiten de dorpskom zul je deze parking voor landbouwvoertuigen aantreffen...

Het voormalig station van Racour is nu in gebruik als vakantiewoning...

Het gaat er bij mij niet in wat een dorpje als Racour met een station moest, soit. Tegenover zijn nog stille getuigen van dit verleden...

De voormalige spoorwegbedding wordt nu als wandel- en fietspad gebruikt. Al van ver zie je deze langgerekte heuvel...

...genaamd de "Plattetombe" van Waasmont. Het is een Gallo-Romeinse grafheuvel of tumuli. Het merendeel van de wandelroute ziet er trouwens zo uit...

In Waasmont zelf zie je het Kasteel van Waasmont, ooit eigendom van onder andere Albert Marneffe. Mr Albert was de toenmalige eigenaar van de Leuvense brouwerij Artois....

Misschien kan ik beter ook bier beginnen brouwen want dit optrekje bevalt me best. Dit dorpje is geen uitzondering in Vlaanderen wat kapelletjes betreft...

Dit is de Mariakapel, ingewijd in 1880, overschaduwd door 4 lindebomen. De deur van het kapelletje...

...bezit zelfs een financiële opening ofte geldsleuf om de glorie God beter te kunnen eren waarschijnlijk. Praktiserend katholiek zijn was ooit een dure hobby...

In dezelfde straat het kerkhof...

...met een toch ietwat speciaal graf...

Persoonlijk weet ik niet wat ik ervan moet vinden. Enerzijds is het ontroerend, anderzijds een beetje te opvallend. Maar het is ieder zijn goesting natuurlijk.

De tocht zit erop. Veel regen en wind gezien, doch ook een paar mooie foto's rijker. Onderweg terug huiswaarts, net voor Bevingen, zie ik deze vreemde constructies...

Een volledig houten kerkje en een gebouw op het eind van de landingsbaan van Brustem? Vreemd en het waarom ervan zal een vraag blijven...

Oud-Rekem

2011-01-06T19:34:00.021+01:00

De laatste uitstap van 2010 ging richting Oud-Rekem, dat uitgeroepen werd tot het mooiste dorp van Vlaanderen.

Volgens Toerisme Lanaken is Oud-Rekem een oase van rust en ja inderdaad...bij ons bezoek was er amper een levende ziel op straat te bekennen. De hevige sneeuw van de voorbije periode speelde daar uiteraard ook een rol in.

Luc, een collega-fotograaf, en mezelf lopen wat rond als we plots deze man zien verschijnen...

Het blijkt Maurice te zijn, een lokale inwoner...

Als we hem de vraag stellen waar we het best kunnen zijn verwijst hij ons onmiddelijk naar de psychiatrische kliniek. Als hint kan dat tellen uiteraard. "We zijn net ontsnapt, dus internering heeft geen baat bij ons"...maar de brave man bedoelt dat de voormalige psychiatrische kliniek een heel fotogenieke plaats is. Aaaah zo !!!! Dus wij daarheen...

Een bijna Urbex ervaring hier, maar het overschot aan(nieuwbouw inwonende) pottekijkers maakt een infiltratie onmogelijk. Niks aan te doen, dit was ook de bedoeling van onze visite niet. Het is wel een mooie omgeving...

We profiteren terwijl ervan om een groepsfoto te nemen...van ons 2 dan...

Oud-Rekem mag dan niet groot zijn maar het oogt wel gastvrij...

...met pakjes in de bloembakken...

...heidense gebruiken...

...biljartende gevelversieringen...

Het is fris buiten dus wordt het tijd voor iets warms om de inwendige mens te versterken in deze zaak...

...die toch wel redelijk klein is van binnen, om niet piep te zeggen...

Zo klein dat je willens nillens tot interactie bewogen wordt, wat best aangenaam bleek met het aanwezig gezelschap.

Tijd om naar huis te gaan, het is al donker buiten...

...maar Jezus waakt over Oud-Rekem...

Oud-Rekem het mooiste dorp van Vlaanderen? Er zijn heel veel mooie dorpen in Vlaanderenland, de mensen die we hier echter ontmoet hebben hebben wel een warme uitstraling.

Was het dat van foto's dan? Tuurlijk niet, de rest zal in de nabije toekomst een ander doel dienen en kunnen hier nog niet geplaatst worden !

Den Tris

2010-12-13T19:57:00.019+01:00

Vandaag beklom ik den Tris, een overblijfsel van ons steenkoolverleden en tevens de grote terril van Beringen.
Maar wat is een terril eindelijk? Terril komt van het Picardische "terre-il" (zieke grond), hoofdzakelijk een Belgische en Noord-Franse term voor steenberg; een kunstmatige berg nabij mijnen waar de niet gebruikte steenkool of steenafval werd gedeponeerd. Zo, dat weten we ook weeral...

Een afvalberg die gerecycleerd werd tot natuurreservaat om het zo te stellen. De ingang is een draaihekken, meer volumineuzere medemensen kunnen best hiervan wegblijven of éénmaal erin vast de hulpdiensten verwittigen...

Halfweg de top kom ik dit vreemd toestel tegen, "druk op de knop en spot de regio" vermeldt het opschrift...mja...behalve de "geen signaal"-melding gebeurt er weinig...

...wat verder kun je uitrusten...

Het blijft bitter fris op deze morgen, maar de top is in zicht...

Eénmaal boven blijkt dat wij niet de eersten aan de top zijn vandaag, maar wel enkele schaapjes...

Het blijken Scottisch Blackfaces te zijn, schapen die hier deel uitmaken van een begrazingsproject...

Op 135 meter boven de zeespiegel heb je hier wel een mooi uitzicht...

De natuur overheerst nu waar ooit de industrie het deed...

Details van de vergezichten...

en...

Het wordt weer tijd om naar beneden te gaan...

Andere bezoekers van deze mooie omgeving zijn bv geocachers...

lopers...

en ook wandelaars zoals de 70 jarige René, die hier rustig komt genieten van de rust en het zicht...

René vertelde me dat hier bitter weinig mensen komen genieten. "Iedereen roept dat er natuur moet zijn, maar als ze een beetje moeite moeten doen en er is boven geen cafetaria dan blijven ze toch maar weg...te lui dus."
Wijze woorden René !

Onvriendelijk weer

2010-12-06T19:36:00.008+01:00

Kan het weer in onze streken op zich wel onvriendelijk zijn? Ik vind van wel, mensonvriendelijk dan toch.
Wind, regen, ijzel, vorst en sneeuw zullen weinigen onder ons kunnen bekoren of het moet achter glas zijn. Toch kan het lonen om steeds je fototoestel bij te hebben, je zult maar geluk hebben zoals ik deze morgen. Op het laatste nippertje besloot ik om mijn toestel mee te nemen, al was ik maar onderweg voor enkele boodschappen. Terug huiswaarts kerende viel plots de mist in Berbroek en konden deze velden worden vereeuwigd...

Geluk of een extra cadeautje van de Sint? Ik gok op de Sint...

Het appartement

2010-11-25T20:28:00.014+01:00

Na weken verwaarloosde, beschimmelde en afbrokkelende interieurs te hebben gefotografeerd was het nu even tijd voor iets nieuws. Dat nieuws kwam uit de bus zijnde een totaal nieuw ingericht appartement door Annemie van Advanced Vision .

Op het ogenblik dat je binnenstapt is dit het eerste dat je ziet...

...om dan aan het einde van de gang de living te betreden...

...en daar links van de keuken annex eethoek...

Een paar details...

en...

Lekker strak zicht...

Een ander zicht...

De bio-ethanol open haard...

De koffie stond ook klaar...

Ondertussen nemen eigenaar en designer op het terras even een pauze...

De werkplek mag ook gezien worden...

Na het werken kun je je even verfrissen in de badkamer...

...verpozen bij dit rustgevend zicht in de slaapkamer...

...of in de zetel een filmpje meepikken...

Een mooi ingericht appartement met een warme gezellige sfeer. Een plezier om te fotograferen en waarschijnlijk nog meer om in te wonen...

Capture moonlight @ Het Vinne

2010-11-23T16:13:00.006+01:00

Met een paar Facebookvrienden hadden we zondagavond afgesproken aan Provinciedomein Het Vinne om wat foto's te nemen van dit domein badend in de volle maan.

Maar wat is het Vinne nu eigenlijk? Het Vinne ligt in het oosten van de provincie Vlaams-Brabant op het grondgebied van de stad Zoutleeuw. Het gebied heeft een oppervlakte van ca. 140 ha. Het maakt deel uit van de leemstreek (vochtig Haspengouw) en behoort tot de vallei van de Kleine Gete. Ten westen van het Vinne ligt de afgewerkte ruilverkaveling Melkwezer. Ten oosten ligt het Zwartaardebos. Het Vinnemeer heeft een oppervlakte van zowat 68 ha en is één tot anderhalve meter diep. Rond het meer vind je een rietgordel en een moerasbos. Op de hogere, drogere gronden ontwikkelen zich graslanden, ruigtes en bossen. Een groot provinciaal domein dus.

Tot zover de info. Vermits we elkaar enkel virtueel kenden namen we eerst een uurtje de tijd om kennis te maken in de plaatselijke bistro. Dan was het tijd om plaatjes te schieten...

Soms gewoon wandelend en ...

...soms ook baggerend door het zuigende slijk trok ons gezelschap, beoefenaars der schone kunst van de Fotografie, van de ene fotogenieke plaats naar de andere...

De obligate groepsfoto moest uiteraard ook gemaakt worden, obligaat...weet je wel...

...met van links naar rechts : Christophe, Carmen, Martine en de in eigen straat wereldberoemde mezelf...
Fijn om zo eens je FB contacten IRL te ontmoeten, wat mij betreft is het voor herhaling vatbaar...

Château Rouge

2010-11-10T09:40:00.019+01:00

Ergens in België wacht dit kasteel op een nieuwe bestemming, le Château Rouge ( fictieve naam uiteraard)...

Het verhaal gaat dat er reeds een kasteel op deze plaats was in de jaren 1100 en toebehorend aan een nabijgelegen abdij. De 'vrome' 39ste abt van die bepaalde abdij werd wegens zijn vele excessen uit zijn ambt ontheven en naar hier verbannen, voorzien van een ruime toelage. Als afschrikmiddel voor zijn opvolgers waarschijnlijk...Ondanks de aanstelling van een nieuwe abt kent de abdij financiële problemen en wordt alles doorverkocht aan een andere abdij. Deze zullen het beheren tot aan de Franse Revolutie. Nadien komt het in handen van diverse eigenaren.
Eind 19de eeuw wordt het oorspronkelijk kasteel met de grond gelijk gemaakt en vervangen door het huidige. Voor wie het wil weten, dit is de Vlaamse Renaissance-stijl...toen fel in zwang.
Na WO 2 wordt het door een mutualiteit gebruikt voor vakanties van kinderen. Laatste gekend gebruik van dit kasteel? Seminaries, feestjes, etc...Sinds 2006 staat het leeg.
Tot zover het achtergrondverhaal, nu is het tijd voor de rondleiding.

Aan de achterzijde vinden we het zwembad...

De inkomhal met de monumentale trap...

Links en rechts 2 kamers, de ene...

...als ontvangstruimte...

De andere...

...als bureel waar alle sleutels goddelijk bewaard werden, security avant la lettre zeker...

We gaan naar het ruime salon, waar het aangenaam toeven moet geweest zijn...

Het kleine salon voor wie meer intimiteit verkiest...

In de eetkamer is de tafel reeds ( of is het nog steeds? ) gedekt...

Na het eten kun je dan even een boek lezen...

Tijd om naar boven te gaan nu. Eén van de vele kamers...

Als de poetsvrouw je kamer doet kun je hier even een kopje koffie nuttigen...

Kamer 14 is ook nog vrij trouwens...

Voor ons wordt het ook tijd om naar huis te gaan en we verlaten dit toch wel prachtig pand.

Als laatste wens ik er wel aan toe te voegen dat deze 'exploratie', evenals alle voorgaande trouwens, geschieden in de pure Urbex-geest. Namelijk "Take nothing but pictures, leave nothing but footprints". In diezelfde geest geldt ook dat je niks zal breken of forceren om ergens binnen te geraken ! Het is maar dat je het weet...

Ergens in Vlaanderen...

2010-11-01T18:34:00.028+01:00

In Vlaanderen heb je nog veel gebouwen die vergeten en/of verwaarloosd zijn. Het waarom is vaak moeilijk te achterhalen. Soms kun je wel een beetje van hun geschiedenis achterhalen.

Ochtenstond heeft goud in de mond en regen op je kop, we zijn ditmaal heel vroeg op om 4 plaatsen te gaan bekijken...en het regent dat het giet. Pech, we gaan er toch voor.

De eerste halte is Villa Grammaire ( fictieve naam trouwens)...

Een riante leegstaande villa uit 1928 die nu met de sloop bedreigd wordt. Veel meer was er niet te achterhalen over deze woning. Eenmaal binnen vinden we nog overblijfselen van een ver verleden...

...restanten van memorievolle ogenblikken in iemands leven...

...ook op de schouw...

Zelfs mevrouw haar schoenen zijn hier nog...

Laten we naar het eerste verdiep gaan...

...waar dit prachtig raam een mooie verstrooing van het licht teweeg brengt. Als we nog verder naar boven gaan nemen we even een kijkje naar beneden. Nu al indrukwekkend, laat staan in 1928...

Deze woning is nog niet heel lang aan zijn lot overgelaten, dat merk je aan de staat waarin het zich bevindt. Buiten vinden we nog deze schoolagenda uit 1933, met op die bladzijde een foto van een jongedame uit vervlogen tijden...

Tijd om verder te gaan naar onze volgende bestemming.

De wolwasserij. Dit bedrijf zou ook al aan zijn lot overgelaten zijn...

...met nog alle machines aanwezig...

...ander aanzicht...

Detailopname van in de werkplaats...

Op zeker ogenblik blijkt echter dat deze plaats helemaal niet verlaten en verwaarloosd is. Getuigen hiervan zijn honderden dozen met nieuw en mooi verpakt materiaal. Abort mission bij deze en als de bliksem naar buiten. Mijn intel was precies niet echt up to date.

Het derde objectief is Château du Loup waar we onderweg aangemaand worden de fictieve schapen niet te voederen...

Bij deze was ik reeds verwittigd geweest. Daar geraak je niet in had men me gezegd. Uiteraard niet, deze blijkt nog bewoond te zijn...

Toch wel mooi om zien.

Final goal van vandaag is Château Vurstjen...

Op deze plaats is er al een kasteel sinds de 12de eeuw. In de loop van de eeuwen verbouwd en heropgebouwd door de talloze eigenaars. In 1948 werd hier het...

...ofte Shippersinternaat gevestigd. Thans is dit kasteel uiteraard gesloten. Bij het binnenkomen zouden we even een stoel kunnen nemen en gaan zitten...

In deze balzaal bekijken we eerst de rijkversierde schouw...

uit 1664...

De salon ziet er ook best gezellig uit...

Langs de monumentale trap...

...naar boven...

We nemen nadien ook nog een kijkje in de kelder waar de keuken was...

Langs deze smalle trap gaan we terug naar boven en buiten...

Het is weer mooi geweest ergens in Vlaanderen...ondanks het slechte weer.

Château B...and then came da Police

2010-10-27T18:57:00.024+02:00

Ditmaal was Château B aan de beurt om bezocht te worden.

Een kasteel in het bezit van enkele ronkende namen gedurende de jaren heen. Argentau, Eynatten, Carton de Wiart, enz...zijn er daar enkele van. Koning Albert 1 kwam er trouwens graag op de koffie samen met Elisabeth. Om dan de Maas over te varen en een beetje te gaan klimmen op de lokale rotsen...tot die fatale dag dan toch. Tot zover la petite histoire.
Op het domein staat wat speelgoed te roesten...

...en in het schuurtje kun je nog even verpozen...

...alvorens aan te bellen om te zien of er iemand thuis is...

Niet dus, geen nood...we kijken zelf wel wat rond. Aan de achterzijde, de terraskant, ligt een oude pop op de trap...

Een collega fotograaf zal die daar wel neergepoot hebben want authentiek kan het niet zijn, maar wel mooi. Even genieten van het zicht op het terras...

Het ganse kasteel is vakkundig dichtgetimmerd en we geraken niet binnen. Onder het terras is een soort gangetje en daar vinden we vensters van de kelder. Op het moment dat we die vensters beter bekijken merk ik een beweging op. Een witte politiewagen rijdt ons op 5 meter voorbij en stopt. Een portier gaat open en voetstappen zijn op het grind te horen. Wij zitten daar mooi, muisstil onder het terras. Mijn fototoestel hou ik klaar om mijn eigen arrestatie te documenteren...maar de politiewagen vertrekt weer. We vertrouwen het zaakje niet helemaal, die agenten zijn niet van gisteren maar wij ook niet, en blijven veiligheidshalve nog 20 minuten verdoken zitten. Dat die ons niet ondekt hebben...Het gehucht waar het kasteel staat telt 8 huizen waarvan 2 bordelen en dan nog de arm der wet bellen zeg! Heel nipt deze keer.
Verdere avonturen lonken, 15 km verder is een crypte die de moeite waard moet zijn om te verkennen...

...maar ook hier is alles potdicht. Erin geraken zou mogelijk moeten zijn, eruit echter zou een ander paar mouwen kunnen wezen...

Spijtig maar helaas. De andere, spectaculaire, crypte hadden we vorig jaar al gedaan dus de ontgoocheling valt best mee. Nu we hier toch zijn kunnen we evenzeer wat rondkijken. Druk bezet is dit veld...

Wat krijgen de nabestaanden hier te horen? "Zoek maar een vrij plekje en onderhouden hoeft hier ook al niet"...

Ook de dierbare welgestelde overledenen worden hier precies aan hun lot overgelaten...

Deze man keek me precies constant aan, een vreemd gevoel...

Nieuw voor mij was hier wel de aanwezigheid van Italiaanse oorlogsgraven...

Dit beeld van een vroom meisje met grote neus is hier wat misplaatst, de (stripfiguur)stijl alleen al...

Het doorknippen van deze mevrouw hare levenslijn wordt nog eens beeldig getoond...

Volgende halte is SNCB Ronet, een verlaten remise van de spoorwegen...

In 1979 gebeurde er hier een explosie en sindsdien is het gebouw verlaten...

...douchen enkel op eigen risico...

Resten van een verleden...

Toch wel een statig gebouw...

Het is weer goed geweest op deze trip en de fles Château Fisheye...

laat zich best wel smaken met zijn wel heel toepasselijke naam...

Val-Benoît

2010-10-24T20:01:00.024+02:00

De ULG ( universiteit van Luik ) bouwde rond 1930, op de gronden van de voormalige abdij Val-Benoît, 5 gebouwen in Post-Modernistische stijl om er de faculteit van Toegepaste Wetenschappen te huisvesten...

Heden ten dage is deze site verlaten, maar niet leeg. De stilte in de gangen is drukkend...

Het gebouw dat we verkennen is enorm groot...

...met trappen en gangen leidend naar de auditoria...

...waar de professoren...

...hun eigen aanwezigheid bijhielden in een daarvoor voorzien boek...

...zoals blijkt uit deze bladzijde van oktober 1942

De studenten zaten dan braaf te luisteren, zittend op deze banken...

Via nog meer trappen...

...naar andere lokalen...

...zelfs de labo-jas hangt er nog...

...en nog gangen...

Een ander type leslokaal nu...

Her en der liggen er zaken verspreid, van redelijk gedateerd...

...tot microscoop-preparaten van een embryo...

...en zelfs persoonlijke info betreffende bv het gebit van voormalig tewerkgestelden...

We blijven klimmen...

...en komen uiteindelijk op de zolder uit. Ook daar wordt van alles nog bewaard, onderzoeksresultaten bv...

Na een 4 uur durende exploratie verpozen we even...

Het is mooi geweest, wat de toekomst brengt voor deze getuigen van een academisch verleden blijft echter een open vraag...

Marinekadetten hoog en droog...

2010-10-23T18:50:00.016+02:00

De Marinekadetten waren vandaag inderdaad hoog wegens indoorklimmen op het programma. Droog bleven ze ook want het klimmen was, zoals het woord indoor het zelf zegt, binnen. Gelukkig maar, buiten waren de weergoden ons weer niet gunstig gezind.

In de klimzaal van Olympia Hasselt wordt eerst wat uitleg verschaft...

...en vertrokken zijn ze...

De één raakt al wat hoger dan de ander...

terug naar beneden moeten ze echter allemaal...

Ja, wat nu....

Ook de meisjes laten zich niet kennen...

Af en toe was er ook een mooie lichtinval te bespeuren...

Een algemeen beeld van de zaal...

En het kader...

...die beraamt al snode plannen voor een volgende activiteit....

Weinig foto's uit Oostende...

2010-10-21T18:31:00.010+02:00

...wegens andere prioriteiten. Weinig inderdaad, zonder foto's echter thuiskomen dat kon je niet van me verwachten.
De rit begon al goed. Bakken regen die naar beneden kwamen met dit als gevolg, halsoverkop naar Zee dus voor deze bestuurder...

...of dit...

Gods wegen zijn dus niet zo plezant meer om op te rijden.
Enfin, niks aan te doen. s'Avonds op bezoek geweest bij Pascal die ik al 25 jaar niet meer had gezien...

Een gezellige avond trouwens met Pascal en Mercedes...

Ochtendstond heeft goud in de mond maar is in deze tijd van het jaar ook best fris aan de billen. Mooie kleuren toch, hier aan het PMMK...

De Boeddha, het rad, Sint Petrus en Sint Paulus...

...een vreemde combinatie, maar het is Oktoberfoor in Oostende !

The Assignment

2010-10-13T10:08:00.008+02:00

De opdracht : maak een reproductie van een schilderij die ontstuimige paarden in de sneeuw afbeeldt...
Ok, maar zo maar geen reproductie. Dat is te simpel en saai. Uitendelijk wordt gekozen om het doek, op een schildersezel, in een natuurlijk kader te plaatsen. Wegens logistieke redenen trekken we op een mooie avond dus naar het Schulens Meer. Daar worden verscheidene mogelijke composities uitgeprobeerd, zoals deze...

...en deze...

Het is pas als Marleen, de kunstenares, kan overtuigd worden om mee in beeld te komen dat de betere foto's ook ontstaan. Eerst wat onwennig maar na enkele foto's gaat het al veel vlotter...

Even later komen de zoon en dochter van Marleen ook langs om polshoogte te nemen, dan gaan ze maar allemaal op de foto. Nu we toch bezig zijn...

en dit is een blik achter de schermen...

...met links in beeld Annemie, mijn HLS ( Human Light Stand) van die avond. Tommy, Marleens hond des huizes, die moest er uiteraard ook (fotografisch ) aan geloven. Ik kan het gewoonweg niet laten...

Zo zie je maar hoe het kan evolueren van schilderijreproductie tot portret van Tommy...

Vlissingen

2010-10-11T18:13:00.024+02:00

Vlissingen is een stad in de Nederlandse provincie Zeeland, gelegen aan de noordzijde van de monding van de Westerschelde...

...aan de overzijde zie je dan Breskens. Veel scheepvaartverkeer kun je hier zien, van groot tot klein...

Scheepvaartverkeer die tot mijn verbazing wel best dicht bij de kust gebeurde...

...maar de hond liet het niet aan zijn hart komen en rende lustig verder op het strand...

Met veel typische of toeristische foto's van Vlissingen ga ik jullie niet vervelen, behalve dan misschien met ene van de Oranjemolen...

...en ene van de kanonnen aan de ingang van de haven, kwestie van invallers te verdrijven...

Wat betreft de haven, de loodsen zitten in Vlissingen niet stil want het was een continu in- en uitvaren voor die mensen...

...er zijn trouwens ook Belgische loodsen die hier werken...

Dus geen typische prentjes, wat dan wel? La Comedie Humaine dan maar. Als je een beetje de tijd neemt om rond je te kijken zie je wel vanalles gebeuren met mensen. Zoals deze dame die wel heel blij lijkt te zijn...

...of de jeugd in al zijn onstuimigheid alleen...

...of samen met je moeder op de trappen spelen...

Deze man lijkt zich af te vragen of zijn eten nog levend is...

Deze man heeft ook alles gezien, de dame erbij kan het zoveel niet schelen...

Even poseren in het, precies wel koude, water...

Dan maar beter beschut en in het zonneke een boek lezen...

Deze visser is blijkbaar zijn vis verloren en is nu naarstig ernaar aan het zoeken...

Je kan in Vlissingen ook cruisen met je pronkstuk...

...of juist de eenzaamheid van het strand opzoeken...

De inwendige mens moet ook versterkt worden dus gaat het richting het Vooronder, zelfbedieningsrestaurant van Het Arsenaal. Piraten proberen je daar via de ramen ook binnen te lokken...

Het Arsenaal is by the way een overgeprijsd piratenpark/zeeaquarium...

In de binnenstad ziet de zaak van de lokale huidkunstenaar er niet uit zoals je zou verwachten...

...en deze vitrine heeft wel zijn eigen charme, mooi gedaan...

Och ja, mocht je in Vlissingen eens geraken dan zul je het wel geweten hebben dat admiraal Michiel Adriaenszoon de Ruyter...

een lokale beroemdheid is !

Picardie en Nord-Pas-de-Calais, dag 2

2010-10-07T17:59:00.025+02:00

Ochtendstond heeft goud in de mond klinkt heel mooi maar het is weer vroeg op willen we nog wat plaatsen bezoeken.

Na het ontbijt krijgen we van Hélène en Xavier nog een rondleiding in de (moes)tuin...

...en dan is het tijd voor de noodzakelijke financiële verrichtingen. Bij het vertrek kijkt de hond des huizes, Uzzo, ons na...

Het plan is om langs de Opaalkust terug naar huis te rijden en we zijn nog maar net weg uit Fressenneville of we zien dit gestrand (geparkeerd ?) vaartuig...

De eerste stop is het Chinese kerkhof in Noyelles-sur-Mer...

...dat met zijn 842 grafzerken het grootste van Frankrijk is. Dit zijn de graven van chinese koelies die als arbeider aan het front aan het werk waren...

...true till death, hypocriete woorden waar ik het koud van krijg als je weet in welke erbarmelijke omstandigheden deze mensen moesten overleven. Zelfs rekening houdend met de tijd en de omstandigheden...

De tocht gaat verder richting Le Touquet, onderweg spotten we deze fervente natuurliefhebbers die op deze mooie morgen hun geweer even uitlaten...

Bij aankomst in Le Touquet kunnen we de wagen parkeren in de buurt van dit bescheiden onderkomen, Le Westminster...

...een groot hotel? Neen, nog groter dus. In het centrum dit mooi restaurant, La Petite Charlotte, met dito boegbeeld...

...en ook dit café is het bekijken waard...

...maar niet alles is hier heel schoon en onderhouden...

"Si Le Touquet m'etait conté" inderdaad...

Dan maar even een frisse neus halen op de dijk...

...tijdens de zomermaanden zal het hier wel beduidend drukker zijn...

Al bij al viel Le Touquet wat tegen, de eerste woorden die in me opkomen zijn vergane glorie. Jammer dus.
Cap Gris-Nez is de volgende stop...

...in de verte zie je van hieruit Cap Blanc-Nez, op de volgende foto duidelijker zichtbaar...

Cap Gris-Nez heeft een hoogte van bijna 50 meter en beneden zit een visser met korte broek te prutsen...

Meer de moeite is het om te proberen Groot-Brittannië te zien, onze GSM meldt ons trouwens al dat we via een britse operator zullen moeten bellen. Met enige moeite, wegens de mist, zien we de overkant dan toch...

Dan even gaan kijken vanop de 134 meter hoge Cap Blanc-Nez. Hier is het aanschuiven om te parkeren, wat moet het in de zomer dan zijn...

Het verschil in hoogte merk je onmiddelijk al omdat er hier veel meer wind is, zelfs een hond zijn oren gaan vanzelf omhoog...

...en dan begint het weer te regenen maar wat een prachtig uitzicht...

Och ja, for our English friends...

...please keep right !!!

Dag 1 kun je hier lezen

Picardie, dag 1

2010-10-06T18:31:00.028+02:00

Picardie is een rustige Franse regio met mooie kusten en kleine rustieke dorpjes. We verbleven in Fressenneville, een dorpje van 2300 inwoners, in de sympathieke B&B du Catelet...

van Hélène en Xavier Tavernier...

De kamer is ruim( 6 personen ) en het is er aangenaam toeven in de voormalige schuur...

...en waar je bij het ontbijt ook zelfgemaakte confituur voorgeschoteld krijgt...

Dat klinkt allemaal een beetje als publiciteit voor die mensen en dat is het ook. Het was een aangename ervaring daar te verblijven. Meer info op

http://chambreducatelet.e-monsite.com/

De eerste bestemming is Mer-les-Bains, hier gezien vanop de standplaats van Notre Dame de la Falaise...

Het is één van de vele badplaatsen langs deze kust...

...met zijn Art Nouveau huizen en kiezelstrand, kiezels waar je niet zo op kunt liggen...

Eens aan de grens met Le Tréport...

...kun je in de verte Notre Dame de la Falaise zien...

De tocht gaat verder naar Saint-Valery-sur-Somme, waar even getwijfeld wordt om een terrasje te doen...

...maar de regen komt er met bakken naar beneden...

In Nederland heb je mensen die het Wad oversteken bij eb, Wadlopers dus. In de Baie de Somme gebeurt dit ook, die personen( achter de boot te zien ) dat zijn dan Sommeliers zeker?

Volgende halte is Le Hourdel, alwaar je verwittigd wordt voorzichtig te wezen als je gaat wandelen bij eb...

Deze man in fluopak heeft het bord duidelijk niet gezien...

Wat later rukt deze helikopter uit, misschien voor de heer Fluo? Ik weet het niet, feit is wel dat er ieder jaar slachtoffers vallen door onvoorzichtigheid...

Le Hourdel is een plaats bij uitstek om aan natuurobservatie te doen, in groep...

...of meer op jezelf( op de achtergrond Le Crotoy )...

Strategisch opgesteld in de nabijheid van de parking staan de, kletsnatte, vrijwilligers van Picardie Nature. Met hun ter beschikking staande telescopen willen ze de bezoekers sensibiliseren voor het natuurbehoud en dan vooral dat van de zeehonden.

In de Baie de Somme verblijft een kolonie van 150 à 200 zeehonden die het best niet te dicht benaderd worden. Als je goed kijkt zie je ene rusten links van de boei...

De mens is hier toch maar een nietig ding...

...in deze uitgestrektheid...

Zelfs 'den Duits' bouwde hier in de veertiger jaren strandhuisjes...

Laatste halte is Bois de Cise, een heel pittoreske plaats met zijn Art Nouveau huizen. Aangelegd einde 19de eeuw, is dit voor mij persoonlijk de mooiste plaats van deze streek...

Onderweg terug naar Le Catelet spotten we een wagen...

De eigenaar zijn dag is waarschijnlijk niet zo vlekkeloos verlopen vrees ik...

Dag 2 kun je hier lezen

I shot some puppies...

2010-09-30T14:46:00.008+02:00

...with my camera ofte met mijn fototoestel. Ja zeg, met wat anders?

Enkele weken geleden had ik het genoegen even te mogen vertoeven bij iemand die maar liefst 2 jonge honden had. Helden van het verhaal zijn ditmaal Junior de Deense Dog en Lodie de Golden Retriever.

Junior heeft het zo niet gezien op fotografen en poseren dus met behulp van Lore, dochter des huizes, proberen we enkele beelden.

Dat lukt niet zo best, iets anders dan maar...

...en ja met geduld en wat brokjes komen we er ook wel...

Het volgend model, Lodie, is al wat gemakkelijker om vast te leggen op de gevoelige plaat...

...al moet je rekening houden met het feit dat de meeste jonge honden ongedurig en nieuwsgierig van aard zijn, deze is geen uitzondering...

De tuin wordt bij regelmaat ook stormerdehand afgerend...

Wat wil je? Je bent jong en je wilt wat hé...

Over ruimte en wild...

2010-08-25T19:55:00.016+02:00

Ruimte

Enige tijd geleden wenste iemand mij naar de maan. Steeds behulpzaam zijnd trok ik dus naar het Euro Space Center in Transinne om te zien of daar iets aan gedaan kon worden.

Jammer genoeg waren Frank en Dirk (Dewinne en Frimout nvdr) er niet om mij wegwijs te maken in die materie. Voor de milde som van 11 euro kreeg ik wel een digitale gids omgehangen en kon de uitleg beginnen over sterren en kometen...

...een kopie van spacelab Columbus bekijken...

...met wel heel mooie kleuren, daar werken echter...!

Eénmaal terug buiten check ik toch op de parking de beschikbare ruimtetuigen om zeker te zijn, loop naar de maan weet je nog wel? Niks aan te doen, blijkbaar zijn ze of op schaal of niet meer in werkende staat...

Arianne was trouwens ook van de partij...

Het blijft toch indrukwekkend om zien, dat mensen met zo'n dingen de ruimte ingaan...

Wild

St-Hubert, de europese hoofdstad van jacht en zo'n toestanden, blijkt maar op 15 km van Transinne te zijn. Daar is, op 2 km van het centrum, een wildpark.

Damherten en aanverwanten zouden daar redelijk gemakkelijk te fotograferen zijn. Jaja...dat zal wel. De modale som van 3 euro doet het ergste verwachten. Te goedkoop is nooit goed. Mijn vrees blijkt ongegrond te zijn. Je moet wel op de paadjes blijven om de dieren niet teveel te verstoren, perfect fotografeerbaar zijn ze echter wel...

Schuchter natuurlijk...

Maar toch af en toe komen ze toch wel heel dicht...

Alleen het Edelhert, die blijft op een grotere afstand...

Moeflons waren er ook...

...in een afgesloten wei. Misschien maar best, deze ram wou me precies rammen...

Al bij al een mooie dag voor maar 14 euro en de prijs van wat diesel...

Barrage de la Gileppe...

2010-08-19T17:17:00.016+02:00

...of de stuwdam van de Gileppe is één der oudste stuwdammen in Europa. Deze constructie was klaar in 1879 en officieel geopend door koning Leopold II. In 1971 werd de dam met 10 meter verhoogd en bedraagt de capaciteit van het meer nu 26 miljoen m³ over een oppervlakte van 130 ha.
Gelegen in de provincie Luik, in Jalhay, is het niet te ver om eens een kijkje te gaan nemen. Een ruime en lege parking verwelkomt ons eens ter plaatse aangekomen. Het eerste wat we zien is een 77 meter hoge uitkijktoren met een cafetaria. Een tas koffie zou er wel in gaan op deze frisse morgen. We zijn dinsdag en het bordje vermeld als sluitingsdag maandag....

...desondanks zijn ze toch gesloten. Dat begint hier goed. Dan maar een wandeling langs de stuwdam, waar al onmiddelijk bordjes duidelijk maken dat we op de taluds niet welkom zijn...

...idem met een prentje erbij voor ongeletterden en/of niet drietaligen....

Ondanks de vele verbodsborden, bewakingscamera's en gesloten uitkijktorens is het hier toch wel mooi om zien...

Even later trekken we het bos in om een mooier uitzicht te vinden...

...zo hebben we ook een mooi zicht op de 13 meter hoge leeuw kijkend naar het 5km verder verwijderde Pruisen. Toen heette Duitsland inderdaad nog Pruisen. Verder het bos inwandelend komen we ook Sammie, een puppy van 4 maanden, tegen met zijn baasjes...

Puppy is uiteraard relatief betreffende afmetingen...

Eens terug beneden gaan we nog een kijkje nemen bij de uitkijktoren, we zijn niet meer alleen precies...

...en een mirakel is geschied, het is 1220 uur en de cafetaria is al geopend. Kunnen we toch nog van een tas koffie en een hoog standpunt genieten...

Vermits we niet ver zijn van Belgie's hoogste punt (694 meter en 6 meter trappen = 700 meter), de Signal de Botrange, passeren we daar snel eens langs. Ginds zien we een nestkastje als eerbetoon aan de overleden alpinist Joris van Reeth. Als hulde kan dat al tellen nietwaar...

De Weserstuwdam is ook niet zo ver niet meer dus via Eupen ernaar toe. Net voor we Eupen binnenrijden zien we een flitspaal rechts van ons. Dat moet één van de 3 in Wallonië zijn, dus die moet ook op de foto...

De Weserstuwdam daar wordt momenteel ferm aan gewerkt en de fijne regen die beginnen vallen is maakt het geheel niet fotogenieker...

...hoog blijft het dan toch wel...

Als die ooit barst dan hebben de mensen daar beneden een groot probleem !

Allemaal beestjes

2010-08-15T15:24:00.012+02:00

Dierenfotografie, behalve van honden dan, kan niet bijster veel mijn interesse wegdragen. Alhoewel...

De voorbije vakantie waren we in het Groothertogdom Luxemburg, op eigen kosten, te gast en daar waren 3 dierenparken redelijk dicht in onze buurt.

Het eerste was de Vlindertuin in Grevenmacher. Een, uiteraard overdekte, serre met tropische temperaturen en dito vochtigheid ter grootte van een tennisveld en dit voor 6,5 euro entree. Gigantisch is het niet, een vlinder echter ook niet. Een voorbeeld van welk soort foto's hier mogelijk zijn...

De tweede plaats waar we naar toe trokken was de Zoo van Amnéville. Net over de grens in Frankrijk. De toegangsprijs van 26 euro deed me toen toch even slikken. Wel met een aanbod van méér dan 2000 dieren verspreid over 350 soorten. Ik heb ze niet geteld, maar er waren genoeg dieren om mooie plaatjes van te schieten.

Zoals van deze Sneeuwluipaard...

of hier volledig in beeld...

Deze Saïmiri, of Eekhoornaapje, had minder zin om majestueus te poseren. Niet erg, de foto mag er zijn...

De gevaarlijkste primaat, de Homo Sapiens, was hier ook te bekijken. Zien ze er niet vreselijk bloeddorstig uit? Echter enkel achter dubbel gepansterd glas....je weet maar nooit....

Laatste dierenpark was Le Parc Merveilleux in Bettembourg. Een ellenlange rij voor ons aan de kassa, met als resultaat een wachttijd van 45 minuten. Het goedkoper tarief van 8 euro maakt echter veel goed. Vroeg hier zijn of in de namiddag pas aankomen is de boodschap. Minder groot dan Amnéville, maar niet minder de moeite om te bezichtigen. Er is zelfs een Sprookjesbos(je) zoals in de Efteling voor de allerkleinsten.
Maar we waren hier voor de dieren en niet voor Doornroosje. Deze Meerkatten hadden gejongd...

Zo'n prent is toch wel goud waard...

Deze Holenuil vond mij maar een rare vogel...

...en de Mus die trok zich van niks aan...

...net als deze Kaalkontige Baviaan...

Of was het zo'n Homo Sapiens die teveel naar de dieren had gekeken en animaal gedrag begon na te bootsen? Het toilet was nochtans maar 5 meter verder aan de rechterkant. Dus toch allemaal beestjes precies....

24

2010-08-13T09:43:00.025+02:00

24 is de naam van een actiereeks met Kiefer Sutherland in de hoofdrol, het is echter ook de benaming van een MRB (Motor Rivier Boot) van het KMK afdeling Ittre.

Naar jaarlijkse gewoonte organiseerde de afdeling Hasselt zijn Kruisvaart. Dit jaar ging de tocht van Auvelais, waar de 24 aangemeerd lag, tot Duinkerken en terug naar Hasselt.

Dag 1

Dus vertrekken we (op 30 juni 10) blij en gezwind naar ons vertrekpunt in Auvelais om daar in te schepen...

...eenmaal ter plaatse wordt het proviand aan boord gebracht...

...en vinden we later op de avond nog even tijd om de lokale gewoontes beter te leren kennen...

Dag 2

Om 5 uur de volgende dag is het opstaan geblazen, want we hebben nog een lange vaart voor de boeg tot in Kanne. Laat je vooral niet misleiden door de idyllische ligging...

...want vlak boven ons hoofd loopt een spoorwegbrug en we hebben die treinen stuk voor stuk horen voorbijrazen...

Niks aan te doen, met kleine oogjes worden beide motoren gestart en even later valt één van beide stil. Panne dus. Eens het probleem opgelost is zijn we ermee weg...

Sfeerbeeld van de stuurhut....

Bij het naderen van een sluis (en dat waren er nogal wat) word er contact opgenomen met de sluiswachter :" Sluis 17, dit is de MRB 24..."

...waarna de sluis binnengevaren wordt,...

...aangemeerd,...

...alles laten zakken,...

...en we zijn weer weg...

Koffie zetten blijkt een probleem te zijn, alles aan boord is 24 volt en de eerste kampeer Senseo moet nog uitgevonden worden. Dan doen we het zo maar...

Voor persoonlijk onderhoud moet ook even tijd genomen worden...

Via Namen...

...en Luik...

...komen we aan in Kanne bij Riemst. Het is een lange, hete dag geweest en het Albertkanaal lonkt verleidelijk met haar verfrissend aanbod die enkelen niet kunnen weerstaan...

Later kunnen we nog een douche nemen, even napraten en dan is het tijd om te gaan slapen...

Dag 3

Het is niet zo vroeg opstaan deze keer, de vaart zal korter zijn tot in Mol...

De ene sluis is de andere niet, terwijl de ene piepklein is zijn er andere met grote drukte en lange wachttijden. Dus even gezellig met de buren kletsen om de tijd te doden...

...en in Mol meren we aan om 16 uur.

Voor mij stopt hier jammer genoeg de reis maar het was een leerrijke ervaring met veel fijne gesprekken en plezier.

Bij deze wens ik Cdt Vandamme, 1Lt Vandebeeck, 3Lt Boerjan, 4Lt Bouchet, KOO Vereecken en Kadet 2de klas Trekels, van het KMK aldeling Hasselt, te bedanken voor hun cordiale ontvangst en gastvrijheid !

Marche-en-Famenne...

2010-06-25T10:05:00.016+02:00

Als elk zichzelf respecterende actieve militair dienen we op de jaarlijkse uitnodiging van het MLV in te gaan. Die uitnodiging houdt in om minstens een dagetappe af te stappen tijdens één van de militaire marsen. Hetzij de MESA, hetzij De Vierdaagse van de Ijzer of één der kleinere organisaties. Het werd dit jaar de MESA (Marche Européenne du Souvenir et de l'Amitié) met als vertrek en aankomst Marche-en-Famenne.

Blijven lachen is de boodschap want de dag is nog lang en op dit punt zijn nog maar 5 kilometers van de 31 gestapt...

De zon begint te stijgen evenals de temperatuur, gelukkig loopt de route regelmatig door dichtbegroeide bossen...

...maar toch niet altijd...

...en de boer? Die stond erbij en keek ernaar want het leven op het land gaat verder...

Halfweg, in Hotton, komen we een lokale beroemdheid tegen. Jean-Marie Lesage, de hypernerveuze zelf-uitgeroepen sterreporter van de Ardeense Hoogtes is aanwezig om dit evenement vast te leggen. Sommigen onder jullie zullen Jean-Marie wel eens gezien hebben op televisie, waar hij enkele jaren geleden werd gevolgd door een ploeg van Man Bijt Hond op de VRT...
Gaandeweg worden de paadjes smaller en met het zakken van het tempo ontstaan er kleine opstoppingen...

...de aankomst is in zicht en blijven lachen als gezegd zijnde...

Even bekomen en dan blijven doorgaan ondanks de felle pijn, een mooi staaltje van wat je met wilskracht kunt bereiken...niet iedereen zou het kunnen, deze deed het echter wel....

Veel zon, stof en kilometers gezien maar voldaan terug huiswaarts...

De Koninklijke Marinekadetten, afdeling Hasselt

2010-06-04T21:54:00.014+02:00

Het Koninklijk Marine Kadettenkorps is een jeugdbeweging met een verhaal apart. Gesticht in 1922 en nu één van de minder bekende bewegingen dat ons landje rijk is. Meer info lees je hier .

Het was al geruime tijd dat ik deze beweging wou volgen, de stickerverkoop voor het Rode Kruis enige tijd geleden was het startschot hiervoor...

Enkele dagen later was het minder lachen sinds deze beweging geteisterd werd door enkele inbraken en gevallen van vandalisme. Patrick, de PR verantwoordelijke voor het KMK Hasselt, kon er toen niet mee lachen...

Nadien had ik het genoegen om een ganse dag mee te beleven wat een marinekadet zijn betekent. Het artikel hierover kun je lezen op HasseltLokaal.
Wat hierna volgt zijn slechts enkele van mijn favoriete foto's bij deze jongens en meisjes.
Marinekadetten doen een verzameling gevolgd door een vlaggegroet. Hier de CO die bijna tegen mijn camera aanloopt, wellicht stond ik wat dicht....maar een dijk van een foto...

Deze kadetten krijgen ook inspectie kledij....

...drill en in peleton marcheren...

Ondertussen raak ik met Jef aan de praat, wellicht het oudste lid van het ( kader van) KMK...

Ondertussen doen de kadetten karweitjes...

...of leren ze de sloep te verplaatsen...

Dan wordt het tijd voor een tocht op het Albertkanaal, de Luitenant loodst de T25 veilig de haven van Hasselt uit...

...om nadien het roer over te geven aan de aanwezige kadetten. In de late namiddag is het voorbij, het weer was mooi en de indrukken veelvuldig...

Saarburg

2010-05-30T19:43:00.007+02:00

Na enige tijd in Trier te hebben vertoefd trokken we even verder naar Saarburg. Het is, met z'n 6700 inwoners, een klein toeristenstadje die vooral floreert rond de wijnindustrie. De lokale attractie zijn de watervallen midden in de stad.

Heel schoon en fotogeniek dus...

...iets verder zie ik daar een pracht van een hond. Ik nader het baasje en vraag in mijn beste Duits :" Hello, do you speak English? " Krijg ik als antwoord : " Heu...yes a little bit..." Zijn echtgenote vraagt hem :" Wat zegt die man tegen je? "....blijken het dus Belgen te zijn uit Diest, een paar km van mijn eigen woonplaats. De wereld kan klein zijn.

Dat niet iedereen blij is met andermans hond blijkt uit dit bord, niet altijd onterecht....ach du scheisse...

In een zijstraatje zat de Kikkerprins op zijn prinses te wachten...

...veel kussen kreeg hij echter niet want het was tijd om op krachten te komen....

...een mens moet toch zijn prioriteiten kunnen stellen zeker...

Trier

2010-05-13T17:30:00.020+02:00

Trier, waarvan de bouw begon in 16 vc, is Duitslands oudste stad. Vermits ik in Luxemburg verbleef tijdens het eerste WE van mei was dit een uitgelezen kans om deze stad eens te bezoeken.

Een wondermooie stad die het oog veel te bieden heeft, ik ga jullie echter niet vervelen met de typische toeristenplaatjes van de Porta Nigra en dies meer. Daar dienen de toeristische gidsen voor.

Wat me daar vooral opviel waren de mensen. De ene filmde op de begane grond alles wat er maar te filmen viel...

...terwijl een andere alles vanuit een hoger standpunt bekeek...

...of zoals deze Canonista, knus verstopt tussen haar vrienden, straatfotografie beoefenend...
Nederlanders, onopvallend zoals steeds, waren redelijk gemakkelijk te spotten...ervaring weet je wel...
Knusse stad trouwens Trier, een jongen bood voorbijgangers gratis knuffels aan...
...tot algemene hilariteit van zijn vrienden die dit vastlegden voor toekomstige generaties...
Ik zag er ook het kleinste promo-mobiel ter bevordering van het lokale speelgoedmuseum. Hopelijk is het museum iets groter...
Ach ja, (een blitse)Sint Niklaas was ook van de partij. Ik moest jullie de groeten doen, in december kwam hij zeker terug langs.

Tijdens de zomer keer ik zeker eens terug naar Trier!

De Japanse Tuin

2010-04-28T09:10:00.009+02:00

De Hasseltse Japanse Tuin is, met zijn 2,5 ha, de grootste van Europa. Het is aangelegd naar model van de 17 de-eeuwse theetuinen en zeker een bezoek waard. Alvorens dit oord te kunnen betreden is er wel een kleine formaliteit te vervullen. Je moet namelijk eerst langs deze vriendelijke man passeren, de kassa dus. De inwoners van Hasselt in het bezit van een Uitpas kunnen gratis binnen.

Eénmaal binnen kun je dan tenvolle genieten van al dat pracht en je ogen de kost geven...

...wandelend langs waterpartijen en de grote vijver bevolkt met Koi. Volgens de Japanners brengt deze mooie vis voorspoed en geluk...

Iets verderop bemerk je dan het Japanse ceremoniehuis dat opgetrokken is uit natuurlijke materialen zoals natuursteen, hout, bamboe,...

Dan is het even tijd voor een pauze waar ik aan de praat geraak met Roger en Peter, die daar instaan voor de goede gang van zaken en me wat vertellen over het reilen en zeilen in deze oase van rust.

Alhoewel...een oase van rust? Blijkt dat er vorige zondag 1000 bezoekers waren op een periode van 4 uur. Dat kan al tellen. Het wordt tijd om eens wat verder te gaan en te kijken naar de waterval. Vandaag is het een rustige dag en toch is er file net voor de waterval...

...de oorzaak zijn de stenen waar je voorzichtig over moet stappen om net langs de waterval te kunnen passeren. Voorzichtig is het sleutelwoord, vorige week nog is hier een bezoekster uitgegleden met een natte broek en ferme hoofdpijn als resultaat...

Zeker een bezoekje waard, probeer echter een rustig moment te kiezen om ten volle te kunnen genieten.

De Oudsberg overwonnen...

2010-04-26T09:14:00.012+02:00

Gisteren was ik terug in Gruitrode wegens benieuwd naar dat prachtig uitzichtpunt dat de Oudsberg zou bieden en ik vorige week gemist had. Behalve de occasionele wandelaars kom je hier precies niet heel veel mensen tegen, alhoewel het in de zomermaanden wel drukker zal zijn.

Onderweg kom ik een schaapje tegen met een serieus jeukprobleem, gelukkig biedt de omheinig enig soelaas.

Ook paarden heb je hier in overvloed, sommigen bescheiden...

...anderen dan weer heel nieuwsgierig...

De eikenprocessierups is blijkbaar ook van de partij in deze streek. In de buurt van een kapelleke uiteraard, wat had je dan gedacht? Afblijven is hier de boodschap. Maar ik wijk af, dit is op de rand met Opglabeek.

Ik kom in de buurt van het beloofde, het vlakke landschap begint te stijgen, meer en meer zand verschijnt...

Eindelijk, de top van de Oudsberg is overwonnen. Ooit was deze 95 meter hoog, met de nadruk op ooit! De titel van hoogste heuvel van de Kempen is de Oudsberg intussen dan ook kwijtgespeeld. Met veel goede wil, een arendsoog en een verrekijker kun je rechts aan de kim Genk zien. In het midden is Maastricht aan de einder. Voor wie goede ogen heeft...

Och ja, ik had er meer van verwacht. Wellicht ben ik te verwend geworden met de jaren. Terug naar huis dan maar, het was toch weer een mooie wandeling...

Gruitrode

2010-04-23T09:50:00.012+02:00

De vorige dagen was het weer te goed om te experimenteren met gelfilters op de strobes. Kijkend op de kaart van Limburg bleek dat ik Gruitrode nog nooit had gezien, enkel van naam gehoord. Dus was het gisteren richting Gruitrode voor een onvoorbereide impressie.

Al snel kwam ik Luc tegen die me wat vertelde over locale wetenswaardigheden. Blijkt dat er vroeger 4 belangrijke personen in een gemeenschap waren : meneer Pastoor, de notaris, de onderwijzer en de smid. Vermits Luc de lokale 'smid' is had ik het genoegen info te krijgen van één der lokale notabelen. Mooi is dat.

Eén van de bezienswaardigheden in Gruitrode is de Commanderij van de Duitse Orde en was onderhorig aan de landcommandeur van Alden Biesen. Spijtig genoeg in privaat bezit en in de stellingen wegens werkzaamheden. Moeilijk dus om een redelijke foto te nemen.

Gruitrode heeft ook iets met paarden volgens Luc en inderdaad als je wat rondkijkt op de weides zijn hier heel wat paarden te bekennen. Hij stuurt mij naar een mooi uitzichtpunt maar onderweg loop ik wat verkeerd. Kan gebeuren dus, geen probleem echter want het landschap is hier toch wel mooi om zien.

Op een open vlakte zie ik plots 3 reeën grazen. Jammer genoeg niet te naderen wegens te schuw. Toch mooi dat klein stukje 'wilde' ongerepte natuur!

Langzamerhand begin ik mijn vergissing in te zien dat het mooie uitzichtpunt niet voor vandaag zal zijn. Terug richting centrum dus. Nog even een rondje om het kerkje waar ik, in één van de portieken, een verzameling drankflessen aantref. Toch niet de geheime vooraad van meneer Pastoor? Dat zal wel niet zeker?

Al bij al een mooie omgeving om te verkennen. De volgende keer beter voorbereid echter en met de fiets want het gebied is redelijk uitgestrekt.

Het gezicht van Hasselt blijft duren en ook weer niet

2010-04-19T22:26:00.011+02:00

Zoals ik de vorige keer aanhaalde, ben ik nog een paar mooie mensen tegen het lijf gelopen. Danny de postbode was bereid even de tijd te nemen....

...alsook de jonge dames Eleni en Miet...

...Olivier en Minne waren knus samen op de wandel in het park...

...en Ann liet net Noeky uit in de buurt van het Cultureel Centrum. Ann vertrouwde me toen toe dat ze niet graag gefotografeerd werd maar dat ze toch gevleid was door mijn vraag...

....later kwam ik nog mensen tegen die fotogeniek mooi waren, vanbinnen waren ze echter veel minder tof. Die dag had ik helemaal geen zin meer om nog wildvreemden aan te spreken. De zin en onzin van mijn project stelt me ook voor vragen, dus gaat het voor even in de ijskast. Geen erg, er is nog zoveel om te doen.

Mijn recentste bezoek aan Studio 73 werd beloond met een gel-kit voor strobes( flitsers) van Rosco. Daar ga ik de komende tijd wat mee experimenteren...

Ondertussen is het weer wat mooier geweest en mocht Hopper nog eens model spelen. Zijn ogen mijn realiteit weerspiegelend...

Het gezicht van Hasselt...continued

2010-04-10T12:21:00.006+02:00

Deze week ben ik een paar dagen op stap geweest om mensen in het Hasseltse te fotograferen. Zo kwam ik dit koppel, Jos en Marie-Rose, tegen die bereidwillig poseerden in de Japanse tuin.

Het leuke extraatje toen was de aanwezigheid van een stadsreporter van HasseltLokaal, Paul Stevens, die buiten mijn medeweten om 'actiefoto's ' genomen heeft. Het is eens iets anders...

Uiteraard waren deze vriendelijke mensen niet de enigen die me even tijd hebben geschonken. Ik kwam ook Annick tegen....

...Zuzanna...

...en nog een paar anderen, maar daarover meer een andere keer.

Drinkbaar kraantjeswater

2010-03-31T13:51:00.006+02:00

Op zaterdag 27 maart vond in de gebouwen van het IWM de prijsuitreiking van de fotowedstrijd 'Drinkbaar Kraantjeswater' plaats. Dit was de start voor de Internationale Waterdag, een event waar ook Hasselt zich bij had aangesloten.

Jullie trouwe dienaar was één der gelukkigen die in de prijzen mocht vallen en ontving de Bronzen Envelop uit handen van de Hasseltse burgemeester Hilde Claes. De prijs is ondertussen al ingeruild bij de lokale fotoboer voor fotografisch materiaal. Onderstaande foto is mij ter beschikking gesteld door collega fotograaf Roland Hermans, waarvoor mijn dank.

Mijn bekroonde inzending betreft 2 dames die, na het joggen, een glas kraantjeswater drinken om hun dorst te lessen. Volgens Michiel Liefsoens, rechts op de foto en schepen van Leefmilieu, had deze foto de jury bijna bewogen tot het sporten...

Het gezicht van Hasselt

2010-03-27T14:42:00.007+01:00

Deze week is in alle stilte mijn nieuwste fotografieproject gestart, Het gezicht van Hasselt genaamd.

Zo zou het moeten worden...

Meer info kun je lezen op de Het gezicht van Hasselt pagina...

El'bow en Hauwii

2010-03-21T13:15:00.010+01:00

Vorige week had ik afgesproken met Sanne om eens foto's van haar honden te nemen, wat ondertussen reeds gebeurd is. Modellen van dienst waren El'bow (een Engelse Mastiff van 4 jaar), Hauwii (een Kleine Munsterlander of Heidewachtel van 1,5 jaar) en af en toe Sanne zelf.

Het resultaat van een ontspannen sessie...

Interesse? Mail me voor meer info.

Urbex, Dossche Fisheyed

2010-03-14T15:42:00.000+01:00

Dossche, de verlaten veevoederfabriek, had ik vorig jaar al eens bezocht.

Sinds de laatste dagen de bulldozers oprukken was het nu of nooit voor een laatste visitatie. Dit maal heb ik me echter beperkt tot 1 enkele lens, een fisheye 8mm. Het is eens iets anders.

Is er wat veranderd op een jaar tijd? Bepaalde zaken zijn verdwenen en graffiti bijgekomen. De grotere toestellen, zoals deze weeginstallatie zijn er wel nog steeds.

The office, zonder schrijfmachine en bevallige assistente echter.

Dan was het tijd om even een frisse neus te halen, van het mooie zicht te genieten...

...en even naar beneden kijken. Toch wel hoog precies...

Terug beneden kom ik Maxim en zijn opa tegen. Ze komen ook nog eens snel kijken, nu het nog kan. "Spijtig genoeg hebben we geen fototoestel bij om vast te leggen dat we hier geweest zijn" weten ze me te vertellen. Als het dat maar is, zo'n probleempje is snel opgelost. Maxim is wel de jongste Urban Explorer die ik al tegen het lijf ben gelopen. Zijn opa spant terwijl de kroon aan de andere zijde van de leeftijdscategorie. Urbex voor jong en oud?

Dossche revisited and fisheyed...

50 Dogs&Co

2010-03-13T19:02:00.000+01:00

Vandaag going( a bit ) back in time en een pagina gewijd aan een persoonlijk project van enige tijd geleden, 50 Dogs&Co

Urbexen in Luik

2010-03-09T19:40:00.000+01:00

Op zondag 7 maart 2010 was het weer Urbexen geblazen. Een initiatief van enkele leden van de FB groep Urbex Belgium bracht een 10 mensen samen om vergane plaatsen in Luik te verkennen.

Enkele deelnemers :

De Universiteit van Luik was als eerste aan de beurt, een plaats waar we na even proberen binnengeraakten...

...lege gangen fotografeerden...

...en er een verdwaalde surfer tegen het lijf liepen.

Volgend doelwit? Val St Lambert, de vermaarde kristalfabriek. De hoofdstraat...

...vergane glorieuze verpakkingen...

...opslagplaatsen...

...en modellen van wat ooit prachtige glazen werden !

Vermoeiend maar wel prachtig om te zien en vast te leggen.