Van A naar B

Vandaag was het tijd voor de "Ast tot Bost" wandeling, een lus van 12 km die start aan de Begijnhofkerk van Tienen. De Begijnhofkerk is vermoedelijk de 2de oudste van ons landje. De bouw ervan startte in 1245 en werd in 1843 eigendom van de paters Dominicanen. Deze laatsten waren zo geliefd hier dat dit godshuis nog steeds de Paterskerk wordt genoemd. Veel van De Heer zijn dienaren hebben zich echter minder populair gemaakt in de loop van de laatste jaren, de tijden zullen nu anders zijn wellicht...Een grote brand verwoestte het echter in 1976.

Het "Vrouwen wandelpad" dirigeert de wandelende dames naar het bord richting centrum, een winkelwandeling misschien?

Voor onze wandeling moet je echter deze bordjes volgen...

Links heb je rustige en verlaten velden, rechts op een 20 meter de E40 en dit voor 10 % van de trip. Even relaxen op de buiten...

Het Kasteel van Ast zou een bezienswaardigheid moeten wezen, maar het is in privaatbezit en van op straat weinig van te zien....

Het park zou interessante bomen huisvesten, één van Belgies oudste Torreya Californica en zelfs 2 Sequoiadendon Giganteum's ofte mammoetbomen. Tof voor de eigenaars maar voor mij dus nutteloze info, privaat weet je wel...

Een beetje ontmoedigd stap ik verder, met deze gluurder als enige getuige...

Wat later zit ik weer tussen de velden en zie een werkman die erbij gaat liggen...

Het is dan ook wel een prachtig weertje, zeker nu met lichte sneeuwval. Wat verderop is een, wel heel drukke, spoorwegovergang...

...met onder andere deze trein, volgestouwd met kinderen...

De kapel van de Sint-Mauruslazerij wordt bereikt, misschien een lichtpunt in deze troosteloze wandeling? Deze lazerij was bedoeld voor mannelijke melaatsen die vanaf 1331 uit de Tiense maatschappij werden verwijderd en hier geplaatst. Toen de melaatsheid uit ons land verdween en een pelgrim, begin 17de eeuw, een beeldje vond van een zittende madonna en er nog enkele mirakels lokaal plaatsvonden veranderde de naam ervan naar Onze-Lieve-Vrouwe-ten-Steenkapel. Blijkbaar slingeren er in het Hageland nogal wat beeldjes in het rond. Gelukkig worden ze gevonden door devote bedevaarders...

Voor het altaar van Sint-Maurus, gekend voor zijn genezingen van hoofdpijn...

...liggen een aantal ijzeren kronen. Tegen hoofdpijn dien je zo een ijzeren kroon op je hoofd te zetten en dan 5 Onze Vaders, 5 Weesgegroeten en 5 Glorie zij de vaders te bidden...

Een mooi detail van het altaar is deze afbeelding...

...enkele van de proostbroeders (lees maar notabelen/geldschieters) devoot bij H Maurus.

De wandeling zit er bijna op en bij het terugkeren naar de Paterskerk merk ik dit bord op. De afstanden tot Europa's grootste steden (Londen, Helsinki, Tienen, Zoutleeuw en Parijs) zijn uitgerekend...

Humor hebben ze hier wel, ik heb echter hoofdpijn gekregen van deze trip...

Hespinne Inferiori

Hespinne Inferiori is precies de naam van één of andere ziekte. Het is echter gewoon de Latijnse benaming van Neerhespen, een dorpje in het Hageland. Een dorpje met een bewogen geschiedenis maar daarover later meer.

De naam is niet afkomstig van fijne vleeswaren maar is hoogstwaarschijnlijk terug te brengen naar het Germaanse "hasp" dat weide betekent.

Aan de Sint-Mauritiuskerk...

...met ingemetselde kanonskogel uit 1793, een souvenir van de Slag van Neerwinden...

...start de Kempinne wandeling, een tocht van 11 km door deze streek...

De route loopt langs stille wegjes en verlaten weides...

In de verte zie je al Kapel 't Eikske opdoemen...

...dat in 1713 werd gebouwd. Voor het stenen altaar wordt er zelfs jaarlijks een openluchtmis gehouden...

Een donatie-bakje aan de kaarsenhouder mag hier niet ontbreken en de Heilige Maagd zit achter (fiets)slot en grendel. Om haar eerbaarheid te beschermen of om diefstal te voorkomen? Wie zal het zeggen...

Het gaat maar verder langs stille wegen en een dreigende hemel.

Nog een kapel, ditmaal de Kapel van het Heilig Kruis...

Volgens de overlevering zou een landbouwer hier, in de duistere Middeleeuwen, een miraculeus Christusbeeld hebben gevonden. Dit feit gaf snel de aanleiding aan een intense verering door bedevaarders. Je moet toch maar geluk hebben, zelf vind ik nooit niets zo langs de weg. In 1693 en 1793 vonden hier 2 veldslagen plaats, dit met een totaal aan 34500 slachtoffers. Niet moeilijk dat de grond hier zo vruchtbaar is...Voor donaties aan de Hemelse Spaarpot kun je je wenden aan de voordeur van de kapel...

De Latijnse spreuk boven de deur "o crux ave spes unica" betekent "O, Kruis, onze enige hoop" voor wie het wil weten. Tijd om verder te stappen nu...

Hopper, mijn compagnon de route, loopt al een stukje voor. Voor hem is het hier het Walhalla...

Links in beeld zie je een voormalig militair domein, nu heeft de Dienst Hondensteun van de Geïntegreerde Politie daar zijn thuis. Naast de omheining een gedenksteen voor Kapitein René Dethier, de allereerste Belgische militair die om het leven kwam tijdens WO2. Het is niet altijd goed om de eerste te zijn...

De wandeling loopt op zijn einde, maar toch eerst even gaan kijken naar het Kasteel van Neerhespen...

...dat jammer genoeg in privé-bezit is.

De 11 kilometers zitten er op en weeral geen levende ziel tegen het lijf gelopen. Als de hordes (electrisch) fietsende gepensioneerden echter hun stalen ros en bijpassend fluo vestje van stal halen in de lente zal het hier wel minder rustig wandelen zijn. In peleton en met starre blik de smalle baantjes voor zich opeisend. "Jump or Die" toestanden dus...